hy    |   fr

Ապարահութիւն, ութեան

s.

cf. Ապարահ.

cf. ԱՊԱՐԱՀՈՒԹԻՒՆ.

Ապարահութիւն դաշտանին, զի դարձաւ նա վերստին, վկայէ վասն տղայութեանն դառնալոյ. (Եփր. ծն.։)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif ապարահութիւն ապարահութիւնք
accusatif ապարահութիւն ապարահութիւնս
génitif ապարահութեան ապարահութեանց
locatif ապարահութեան ապարահութիւնս
datif ապարահութեան ապարահութեանց
ablatif ապարահութենէ ապարահութեանց
instrumental ապարահութեամբ ապարահութեամբք