disobedience;
contumacy.
ԱՆՈՒՆԴ ԱՌՆԵԼ. Իբր անսերմն կացուցանել. անզաւակ՝ անճետ՝ բնաջինջ առնել։
Տայր հանել ընդ սուր, եւ անունդ առնել միահաղոյն զտոհմսն ռշտունեաց եւ արծրունեաց. (Բուզ. ՟Գ. 18։)
cf. ԱՆՈՒԱՆԱԴՐՈՒԹԻՒՆ. Ուստի ԱՆՈՒՆԱԴՐՈՒԹԵԱՄԲ. φερωνύμως. Որպէս բերանունապէս՝ ըստ քերականաց՝ յիրէ անտի եւ ի գործոյն առնլով զանուն. արդեամբք ստուգաբանեալ.
Յիսուս կոչեցաւ անունդրութեամբ վասն փրկութեանն (ըստ եբր), եւ բժշկութեանն (ըստ յն) եւ քաւութեանն մերոյ. (Կոչ. ՟Ժ։)
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| nominatif | անունդրութիւն | անունդրութիւնք |
| accusatif | անունդրութիւն | անունդրութիւնս |
| génitif | անունդրութեան | անունդրութեանց |
| locatif | անունդրութեան | անունդրութիւնս |
| datif | անունդրութեան | անունդրութեանց |
| ablatif | անունդրութենէ | անունդրութեանց |
| instrumental | անունդրութեամբ | անունդրութեամբք |