cf. Կրսեր.
• (խառն հոլովմամբ -ոյ, -աւ, -աց) ւտարիքով կամ կարգով յետինը՝ փոքրը, նուաստը, ստորին» ՍԳր. Եւս. քր. Ոսկ. մ. ա. 3 և յհ. ա. 3. որից կրտսերագոյն ՍԳր. Ոսկ. բ. կոր. յհ. ա. 4. կրտսերանալ Մեկն. ծն. կրտսերութիւն Ծն. խգ. 33. Եփր. թգ. բաղաձայնների ձուլմամբ յառաջացել է կրցեր Նխ. ծն. հմմտ. արտասուք >արտը-սուք >արցունք. իսկ ատամնականի անկու-մով՝ կրսեր, որից կրսերադաս Երզն. քեր. կրսերարար Փիլ. իմաստն. ևն։
• = Թերևս բարդուած է կրտ-(կիրտի, կիր-տու?) անծանօթ բառից +սերել (սերունդ) բայից։
• Müller SWAW 38, 573 հսլ. kra-tukù, յն. βραχύς «կարճ»։ Տէրվ. Al-tarm. 46 և Նախալ. 70 *կուրտսեր ձև. վից, իբր լտ. curtus (տե՛ս կարճ բա-ռի տակ)։ Հիւնք. կրթասէր ձևիր հա-մառոտուած։ Վերի ձևով մեկնեց Meil-let MSL 15, 353 և 18, 263, որ և կրտ-մասը ուզում է տեսնել կր-կին բառի մէջ, իբր կիր-<հնխ. dwir-«երկու»։
ԿՐՏՍԵՐ կամ ԿՐՍԵՐ գրի եւ ԿՐՑԵՐ. ἕλαττων, ἕλασσων, -ον minor, minus νεώτερος junior ἑλάχιστος minimus. յետին ծննդեամբ. փոքրագոյն քան զերեց կամ զաւադ եղբայր. եւ Փոքր. նուաստ. տրուպ. ստորին. յետնեալ. պզտիկ, ետքի, վարի.
Երէցն կրտսերոյն ծառայեսցէ։ Կրտսերոյ ցեղի։ Կրտսերաւ կամ կրտսերով իւրով։ Որդին իւր կրտսեր։ Քոյր քո կրտսեր։ Ոչինչ կրտսեր ես յիշխանս յուդա։ Մարդ տկար, եւ կրտսեր իմաստութեան դատաստանի եւ օրինաց. իբր անչափահաս կամ ետնեալ, եւ այլն։
Զի թէ ի մեծամեծացն օրէնքն ոչ կատարեցան, ո՞րչափ եւս առաւել ի կրտսերացն. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 3։)
Յառաջ կոչել զկրտսերս յաւագաց, եւ զանարգս ի պատուականաց. (Եղիշ. ՟Բ։)
Հրաժարեալ յիրիցութենէ՝ կրսերումն տեղի տուեալ. (Փիլ. լին. ՟Դ. 168։)
Ի կրսերսն եւ յետոյ լեալս. (Եւս. քր. ՟Ա։)
Հաւատքն նախնիք էին, եւ օրէնքն կրսերք. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 3։)
Երկերիւր եւ հինգ միջոցաւ յատ նեէմեայ կրցեր է ժամանակն անտիոքայ եպիփանեայ. (Նախ. ՟ա. մակ.։)
younger;
— յոյժ քան զժամանակս նորա, much prior to his time.
ԿՐՏՍԵՐԱԳՈՅՆ կամ ԿՐՍԵՐԱԳՈՅՆ. νεώτερος , ἑλάχιστος, μικρότατος minor, minimus. cf. ԿՐՏՍԵՐ. այսինքն Կրտսեր քան զաւագ եղբայրն. յետին յիմիք կարգի. նուազագոյն. յետնագոյն.
Իբրեւ զեղբարսն իւրեանց զկրտսերագոյնս։ Կրտսերագոյն յորդիս նորա. (՟Ա. Մնաց. ՟Ի՟Դ. 31։ ՟Բ. Մնաց. ՟Ի՟Ա. 17։)
Մին ի նոցանէ էր կրտսերագոյն. (Ճ. ՟Բ.։)
Ի կրտսերագունից որդւոցն նորա. (Խոր. ՟Ա. 5։)
Են որ յաւագ նախարարացն, եւ են որ ի կրտսերագունիցն. (Եղիշ. ՟Ը։)
ՄԻ կրտսերագոյն աստուածութեամբ ինչ համարիցիս. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 4։)
Զկրսերագոյն փառսն մովսէսի չկարէիք տեսանել. (Ոսկ. ՟բ. կոր.։)
յառաջացեալ գտան գեր զկրսերագոյնս գոյիցն. (Պիտ.։)
minority;
inferiority.
νεότης juventus. Կրտսերն գոլ. փոքրկութիւն քան զաւագն. յետնութիւն. պզտըկութիւն.
Կրտսերն ըստ կրտսերութեան իւրում. (Ծն. ՟Խ՟Գ. 33։)
Երկմտեալ էր շաւուղ վասն կրսերութեան տոհմին իւրոյ. (Եփր. թագ.։)
Ոչ կրտսերութիւն կամ նուազութիւն երբեք տեսանի յորդի. (Խոսր.։)
Եթէ էր կրսերութիւն հոգւոյն քան զորդի, զիա՞րդ հոգւոյն տուեալ լինէր իշխանութիւն հանելոյ զնա յանապատ. (Եփր. համաբ.։)
Ոչ երեցութիւն եւ կրտսերութիւն, ոչ մեծութիւն եւ փոքրութիւն. (Գր. հր.։)
religion, faith;
religious order, monastic life;
law, right, custom, usage;
manners conduct, life;
sect;
— աստուածպաշտութեան, the true faith.
Ի բարի կրօնս զգեստուս. (Նար.։)
ԿՐՕՆ ԿՐՕՆՔ. (որպէս թէ կրեալ եւ պահեալ, կամ կրելի օրինօք) πρόσταγμα, θεσμός, ἕθος ordo, ritus, mos νόμος, νόμισμα, δικαίωμα , κρίμα lex, jus θρησκεία religio δόγμα doctrina. Կարգ եւ կանոն եւ օրէնք. պատուէր. բարեկարգութիւն. հաւատք. աստուածապաշտութիւն. Դեն. աղանդ. վարդապետութիւն. պաշտօն. արարողութիւն. սովորութիւն. կերպ կելոյ. կեանք եւ վարք. եւ Միանձնական կարգ. վիճակ կրելոյ կամ համբերութեան.
Եղեւ ի կրօնս ի մէջ իսրայէլի՝ ողբալ զդուստրն յեփիթայեայ։ Ըստ կրօնից ազգացն։ Զկրօնս աստուծոյ երկրին։ Այլոց կրօնից։ Կրօնք նոցա յօտարոտիս համարեցան։ Ըստ ճշմարտագոյն կրօնից օրինաց մերոց կեցեալ եմ փարիսեցի։ Կրօնիւք եւ այլն։ Կրօնք ասի հաւատք, եւ վարք ուղիղ։ Կրօնք՝ վարուցն եւ կարգացն կոչէ. (Խոսր.։)
Նախ վասն կրօնից, եւ ապա վասն վարուցն ցուցանէ. (Ոսկ. գաղ.։)
ՓԲարձրագոյն կրօնիւք լի է թուղթս. (Ոսկ. եփես.։)
Թողին զկրօն առաքելական եկեղեցեացն. (Բուզ. ՟Զ. 2։)
Ի բաց թողուլ զաղտեղի դիցն զոհամատոյց կրօն. (Կաղանկտ.։)
Որով վարժէ եւ յարմարէ զմերս կրօն անանջրպետ դաստիարակութեամբ. (Նար. խչ.։)
Այլ են բազում կրօնք փիլիսոփայից։ Ետ կրօնս պիթագորաս զշնչաւորաց միս չճաշակել. (Եզնիկ.։)
Բազում ցանկալի կրօնիւք որոշեալ ազգ մարդկան յանասնական սեռից։ Պէսպէս կրօնիւք բարելաւութեան։ Օրինաւոր կրօնիւք։ Բարեպաշտութեան կրօնից. (Պիտ.։)
Եթէ մովսէսի ասացեալ էր զայս կամ այլոյ մարգարէի, ի դէպ էր ի խնդիր եւ ի կրօնս առնուլ ... եւ զկարծիսն չէ պարտ ի կրօնս առնուլ։ Թէ մարգարէութիւն էր, ի դէպ էր զասացեալս ի կրօնս առնուլ. իսկ եթէ պատմութեամբ ասացաւ, եւ այլն. (Կիւրղ. թագ.։)
Մեծ կրօնս դնէ նոցա մարգարէն։ Լեառն զեկեղեցի կոչէ, եւ զկրօնիցն ամրութիւն։ Կրօնս լսէին, եւ ոչ անսային. (Ոսկ. ես. իմա՛ որպէս յն.)
Խարազանաւոր կրօնիւք. (Մաշտ. սքեմ.։)
Հան զկրօնաւորական զգեստն, եւ եդ մեկուսի, զի մի՛ անարգեսցի կրօնքն յանօրինացն։ Առին զխաչս իւրեանց եւ գնացին կրօնօք զկնի քրիստոսի. (Հ=Յ. յնվր. ՟Ի՟Բ. եւ Հ=Յ. յնվր. ՟Ժ՟Է.։)
Կրօնք, կիր կամ համբերութիւն. (Հին բռ. իմա որպէս լտ. ռելիճիօ։)
Զբարձրագոյն կրօնիցն բուռն հարկանել. (Սարգ. յկ. ՟Է։)
Յետ հաւատոցն՝ կրօնս ըստ արժանի հաւատոցն՝ կրօնս ըստ արժանի հաւատոյն ցուցեալ. (Արծր. ՟Թ. 7։)
religious teaching.
religious, pious, devout.
Բերօղ յանձին զճշմարիտ կրօնս. բարեկրօն. ճգնազգեաց.
Կրոնազգեաց աստուածասիրութեան նշանակ թագաւորին կոստանդիանոսի։ Կրօնազգեաց մենազգեաց անապական. (Բուզ. ՟Գ. 10։ 6։)
dogmatic.
Ի խրատն մխեալ՝ դարձեալ զկրօնականսն խօսի. (Ոսկ. գաղ.։)
coreligionary.
Համակրօն. հաւատակից. կարգակից.
այսպիսի հրամանօք վարժեալքս եղբարք. այսչափ զգուշութեամբ խրատեալ կրօնակիրք. (Լմբ. պտրգ.։)
religious exercises.
fanatic.
fanaticism.
abbot, prior.
religious, pious, devout.
որպէս լտ. religiosus. Սիրօղ կրօնի եւ կրօնաւորութեան. առաքինի. ճգնասէր.
Հոյլք կրօնասէր միանձանց, կամ վանականաց. (Ճ. ՟Բ.։ Կանոն.։)
religious zeal, piety, devotion.
cf. Մենաստան.
ἁσκητήριον, μοναστήριον, κοινόβιον domus religiosa, monasterium, conventus. Բնակարան կրօնաւորաց. վանք. մենաստան.
Աշակերտութիւնք կրօնաստանաց. (Նար. ՟Հ՟Բ։)
Զկրօնաստանըս յարդարեալ, ըզվանականըս յանձանձեալ. (Շ. վիպ.։)
Ի վանորայս եւ ի կրօնաստանս. (Լմբ. պտրգ.։)
friar, monk, cenobite;
— նորընծայ, novice;
— ուխտեալ, professed monk;
— լինել, to enter a convent, to take the cowl, to turn monk.
θρῆσκος, ἁσκητής, ἑγκρατής religiosus, temperans եւ այլն. Առանձին փութով եւ կարգոյ ճգնօղ ի կատարեալ կրօնս աստուածապաշտութեան հրաժարեալ յաշխարհային կարգաց. վանական. միաձն, միաբանակեաց կամ միայնակեաց. Սօֆի, փարսա, րուհպան, րահիպ, քեշիշ. (իբր կրօղ. ի քեշիտէն, քաշել, կրել. որպէս եւ կրօնաւորն է կրօղ, ժուժկալ, համբերօղ, խաչակիր)
Եթէ ոքկամիցի կրօնաւոր լինել. (Յկ. ՟Ա. 26.)
Իսկ (Սարգ.)
Կրօնաւորութիւնն ժուժկալութեան անուն է ... ահա զայս ամենայն ի կրելոյն՝ է կրօնաւոր.
Աբեղայն հայր ասի, իսկ կրօնաւորն, որ կրէ զխաչն քրիստոսի յուսն բարձեալ. (Տօնակ.։)
Կրօնաւոր ժուժկալին։ Ժուժկալ կրօնաւորաց. (Փիլ.։ Պիտ.։)
Արք կրօնաւորք՝ խարանազգեստք։ Կրօնաւորք (Խոր.՟Գ. 49. 68։)
Քահանայ կամ կրօնաւոր լինել. (Խոսր.։)
Վարժիչ կարգաց կրօնաւորաց. (Շար.։)
Պատեցան շուրջ զնովաւ կրօնաւորք հանդերձ կրօնաւոր հայրապետաւն. (Ժող. հռոմկլ.։)
ԿՐՕՆԱՒՈՐ. իբր Կրօնաւորական.
Ի համբերութենէ, եւ ի կրօնաւոր ժուժկալութենէ։ Կրօնաւոր ժուժկալութիւնն մաքուր եւ ամբիծ է առաքինութեան. (Փիլ. լին. եւ Փիլ. քհ.։)
Զգեստացեալ կրօնաւոր վարիւք. (Կաղանկտ.։)
monastic, monacal, monkish.
cf. Կրօնաւոր լինիմ;
to accustom oneself to the monastic life;
to deprive oneself, to abstain.
δογματίζομαι, ἁσκέομαι, ἑγκρατέω vitam colo religiosam, exerceo, vel contineo me, abstineo. Կրօնաւոր լինել. հրաժարական կեանս վարել. Ճգինլ. առաքինանալ. ժուժկալել.
Զի՞ եւս իբրեւ զկենդանիս աստէն յաշխարհի կրօնաւորիք (իբր ինքնակամ կրօնիւք). (Կող. ՟Բ. 20։)
Ի վնաս կանանց անկեալ կրօնաւորիւր. (Խոր. ՟Բ. 77։)
Անապատականքն քեւ կրօնաւորեալք պահպանէին. (Զքր. կթ.։)
Անարատ վարուք կրօնաւորեալք յայսմ աշխարհի։ Կրօնաւորեալք բարեպեշտութեամբ. (Ժմ.։)
Վասն կարեաց եւ ցանկութեանց յաղթելոյ ի կերակրոցն կրօնաւորեցաւ. (Եզնիկ.։)
Խարազնազգեաց կրօնաւորեալք. (Յհ. կթ.։)
Քրձազգեած զամենայն աւուրս կենաց իւրոց կրօնաւորէր. (Ոսկ. մտթ.։)
monastic life;
religion, piety;
թողուլ զ—, to throw off the cowl.
θρησκία religio, vita monastica ἑγκράτεια temperantia. կրօնաւորն գոլ. հրաժարական կեանք. ժուժկալութիւն. առաքինի քաղաքաւարութիւն. ճգնութիւն. կրօնք.
Այնպիսւոյն վայրապար է կրօնաւորութիւն։ Կրօնաւորութիւն սուրբ եւ անարատ. (Յկ. ՟Ա. 26. 27։ Տե՛ս եւ Սարգ. անդ։)
Հակառակ ցանկութիւն է կրօնաւորութիւն ատակ ժուժկալութիւն. ((յն. մի բառ) Փիլ. քհ. ՟Ժ՟Բ։)
Գտանի ի նոսա եւ ողջախոհութեան իմն կրօնաւորութիւն. այսինքն ժուժկալութիւն. (Պիտ.։)
Զքրիստոնէութեան ունելով զկրօնաւորութիւն. (Արծր. ՟Գ. 17։)
Առաքելական կամ հրեշտակական կրօնաւորութեամբ քաղաքաւարեալ. (Ճ. ՟Ժ.։ Մանդ. ՟Ժ՟Ը։)
Զայն ներեաց աստուած նմա կրօնաւորութեամբն (յանապատի). (Լմբ. ժղ.։)
nun;
— լինել, to take the veil.
inquisitorial.
inquisitor.
inquisition.
having the wings tied together.
Որոյ կցեալ են թեւք, որպէս չղջիկան.
cf. Կցացեմ.
sea-bisouit;
account, memorandum.
գրտակ հացի. նկանակ կամ պաքսիմատ ի ձեւ բռան կցելոյ, կամ որպէս ափկից մի.
Ա՛ռ ընդ քեզ զԽ կցակս հացի. (Վրք. հց. ձ.)
Ա՛ռ քեզ քառասուն կցակս հացից։
junction;
ի կցանի հարկանել to join, to unite, to tie.
to kick, to kick out, to fling out the heels;
to be refractory, to kick against the pricks.
ԿՑԱՏԵՄ ԿՑԱՑԵՄ. λακτίζω calcitro, calce impeto. որ եւ գրի ԿՑԱԾԵՄ. Կիցս ընկենուլ կամ ածել. աքացել. աքսոտել.
Անկուշօղ, կցատող աստուածային օրինացն, որ աւետարանական շնորհացն կիցս ընկենոյր. (Սեբեր. ՟Ժ՟Ա։)
Յորժամ կցածիցես իբր զէշ, եւ եղջիւր ածիցես իբրեւ զցուլ։ Իշացուլք իսկ են ոմանք ի մարդկանէ, որք ... եղջիւր ածիցեն ... վազեն, եւ կցացեն։ Պակաս ի՞նչ իցեն ի մարտէ իշավայրիցն, զմիմեանս խածատելովն, կամ կցացելովն. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 4։ ՟Գ. 6։ եւ Ոսկ. յկ. ՟Ա. 3։)
cf. Կցատեմ.
ԿՑԱՏԵՄ ԿՑԱՑԵՄ. λακτίζω calcitro, calce impeto. որ եւ գրի ԿՑԱԾԵՄ. Կիցս ընկենուլ կամ ածել. աքացել. աքսոտել.
Անկուշօղ, կցատող աստուածային օրինացն, որ աւետարանական շնորհացն կիցս ընկենոյր. (Սեբեր. ՟Ժ՟Ա։)
Յորժամ կցածիցես իբր զէշ, եւ եղջիւր ածիցես իբրեւ զցուլ։ Իշացուլք իսկ են ոմանք ի մարդկանէ, որք ... եղջիւր ածիցեն ... վազեն, եւ կցացեն։ Պակաս ի՞նչ իցեն ի մարտէ իշավայրիցն, զմիմեանս խածատելովն, կամ կցացելովն. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 4։ ՟Գ. 6։ եւ Ոսկ. յկ. ՟Ա. 3։)
to join, to unite, to tie, to bind, to fasten;
to reunite, to tie again, to rejoin;
to insert, to annex, to add;
to proceed, to repeat;
եւ ես կցէի զամէնն, amen I replied;
— զվէրս, to close, to cicatrize;
to accompany.
ἄπτω, συνάπτω apto, necto, adnecto κολλάω, ἑγκολλάω agglutino. կր. adhaereo եւ այլն. Կից առնել զզատուցեալս. զուգել. զօդել. յարել. մերձեցուցանել. հասուցանել. մածուցանել. միաւորել. խառնել. կպցընել, փակցընել. իրարու դպցընել
Կցեսցես զփեղկսն, եւ եղիցին մի։ Կցեսցես զնոսա ընդ միմեանս կապեալ՝ լինել ի գաւազան մի։ Յօդք նորա մի զկնի միոյ կցեալ։ Լեզու իմ ի քիմս իմ կցեցաւ։ Կցեցաւ ոսկր իմ ի մարմին իմ։ Կցեսցին սահմանքն։ Կցեցան յարս անօրէնս։ Ձկունք կցեսցին ի թեւս քո։ Ճանապարհք վատաց կցեալ են (յն. սփռեալ են) փչովք, եւ այլն։
Խնդրուածք նորա մինչեւ յամպս կցեսցին. (Սիր. ՟Լ՟Բ. 20։)
Առ վերջին կոյս գլխոյն շրջանակաւ առ պարանոցաւն կցեաց. (Պղատ. տիմ.։)
Փոքր ինչ կցիցես զձեռսդ ի վերայ լանջացդ. (համամ. Առակ.։)
Բերին կարս պարանաց. եւ կցեցին։ Յուսոյն ձգարան կցեսցի դարձեալ պատուաստեալ։ Բարձրութիւն խշաչին, ուր կցի գլուխն. (Ագաթ.։ Նար.։ Բրսղ. մրկ.։)
Դարձեալ ածէ կցէ յայն զյիշատակ ընտանեաց. (Կիր. ՟ը. խհ.։)
Դարձցի ի միւս տողն, եւ կցեսցէ զհեգն. (Երզն. քեր.։)
Ամօթալից զերեսս յերկիր կցելով. (Ոսկ. ղկ.։)
Յերկիր կցեցաւ իմաստութիւնս մեր. (Սարգ. յկ. ՟Ը։)
Առաջնորդէր յովնաթան իբրեւ ի բերանոյ նէեմեայ, եւ այլքն զկնի կցէին. յն. վերաձայնէին. (՟Բ. Մակ. ՟Ա. 23։)
Այլ թէ երկու սաղմոսաց կամ երից կցիցէք, լուծանիք մեղկիք. յն. ստորաձայնել. տակէն երգել. կամ ձայնակցել. (Ոսկ. մ. ՟ա. 11։)
to be joined, united;
to cling or stick to, to hold fast by;
— վիրաց, to close up, to cicatrize, to skin over, to heal;
յսատեղս կցի, it reaches the stars.
shabby, beggarly, mean, stingy, scurvy, niggardly, close-fisted, covetous, sordid, miserly.
• «կծծի, ժլատ» Ոսկ. մ. բ. 24, ո-րից կցրել «կծծիութեամբ խնայել, պահել» Ոսկ. մ. ա. էջ 77 և ես. էջ 415, «ատամ-ները սեղմել» Ոսկ. մ. բ. 23։
• =Կից արմատից. հմմտ. Ոսկ. ես. 415 հատուածր. «Ջառաջին վաստակոցն ասէ թէ ջանայիք, տառապէիք, ժողովէիք, ի վերայ կցրէիք և ևս չար նուազութիւնն լինէր. զի այնպէս իմն որ անօրէնութեամբ ինչ ժողո-վիցին ինչք, թէպէտ և շատ իցեն՝ սակաւք լինին»։ Սրանից երևում է որ ի վերայ կցրել նշանակում է «դիզել, հաւաքել». որով ար-մատը լինում է կից, կցել։-Աճ.
• ՆՀԲ իբր կծկեալ։ Հիւնք. կշիռ բա-ռից։ Սանտալճեան, Բազմ. 1904, էջ 500 լծ. կծծի։
կամի այնպիսին, թէ մարմինն ընդ ցիխ գայր. եւ ոչ մորթն (կօչկաց). այնպիսիքն ճղճիմք եւ կցիրք առնին։ Եւ եթէ ճղճիմ եւ կցիր ոք իցէ, հարկ է այլ ազգ ծանակիլ. (Ոսկ. մ. ՟Բ. 24։)
cf. Կցկցոտ.
affectation, fiction, quibblillg, shuffling.
Կցկցելն, իլն. հատուկտիր բանք կցուածոյք կամ կարկատունք.
Այլ զայնս յարտաքնոցն կցկցանաց գտանեմք (կամ դիտեմք). (Ոսկ. փիլիպ. ՟Ժ՟Է։)
to conjoin, to bind together, to tie up;
to affect, to invent, to forge, to shuffle, to quibble, to quirk, to trump up, to borrow.
συνάπτω coapto συμπλάσσω, -ττω fingo, confingo. որ եւ ԿՑՈՏԵԼ. Կցելով կցել զկոտորակ ընդ կոտորակ. կարկատել. կապկապել. յօդել ըստ կամի ըստեղծուլ.
Զձորձ իւրեանց կցկցէին, առագաստ առնէին, անջրպետեալ զսեղանն. յն. կապէին չուանօք. (Կոչ. ՟Ժ՟Բ։)
Պատմուճան աղտեղի ի զանազան մեղաց ոստայնանկութենէ կցկցեալ. (Շ. յուդ. ՟Ի՟Բ։)
զի՞նչ առեալ, կամ զի՞նչ կցկցեալ, կամ ո՞յր բանիւ խօսին։ Յղութեամբ եւ ծննդեամբ զկրօնսն յարութեան կարկատիցեն. եւ ուստի՞ գոյր ի նոսա այնպիսի ինչ կցկցել. (Երզն. մտթ.։)
Արդ իմն յօդէք, արդ իմն կցկցէք, յորժամ իրքս եկին հասին ի վերայ. (Ոսկ. ես.)
Եւ ոչ իսկ դիտէիք կանուխ. այլ այժմ յիրացս կցկցէք։
patched up, botched, adventitious, forged, invented, contrived, fictitious, borrowed.
ἑπείσακτος advectitius, ascititius. Կցկցեալ. կարկատուն. յօգեալ. մուրացածոյ.
Յայսմ ի կցկցոտ պատութիւն աստ չի՛ք ինչ այն. ո՞րչափ եւսս առաւել յանարատ իսկութեանն յայնմիկ, ուր կցկցոտ ինչ ոչ կայ. տպ. կցկտուր. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 10։)
cf. Կցկցոտ.
Չէք կարօտ կցկցուն բանից մարդկան. (ՃՃ.։)
curing, healing.
Որ կարէ կցել, միացուցիչ. փակցնօղ.
Զճեղքեալն կցողական դեղով ողջացոյց. (Վրդն. սղ.։)
participating, partaking, having part or share in;
party, companion, associate;
partaker, partner, consort;
cf. Կցուրդ;
կենաց —, living together;
consort, husband, wife;
կարեաց —, compassionate;
assisting, helping, relieving;
արեան —, consanguineous, related;
— չարեաց, accomplice, accessory;
— առնել, to impart, to acquaint with, to inform, to oommunicate;
— լինել, cf. Կցորդիմ.
κοινωνός, συγκοινωνός particeps, consors, socius. իսկ Կենաց կցորդ, συμβιωτής conviva. Որ կից գտանի իւիք ընդ այլում. մասնակից. հաղորդ. հաւասարորդ, գործակից. ձայնակից. կենակից, եւ այլն.
Ես դանիէլ էի կենաց կցորդ թագաւորին. (Դան. ՟Ժ՟Դ. 1։)
Եդի ի մտի զնա ածել ինձ կենաց կցորդն էր. այսինքն լծակից. (Ուռպ.։)
Պարգեւէ ... որպէս ոտերմաց եւ արեան կցորդաց. այսինքն արենակցաց, ազդականաց. (Խոր. ՟Բ. 39։)
Իբր կցորդ համացեղութեամբ։ Ոչ օրինակեցաւ կցորդաւ։ Այս թիւ պանծալի, որում ոչ է կէտ կցորդի. ((իբր կոյս թիւ)։ Նար.։)
Օելոյ ... ո՞չ կցորդի գերութեանս մերոյ, այլ փրկողի. (Աթ. ՟Բ։)
Հոգին սուրբ ընդ հօր, փառացն հաղորդ, եւ տէրութեան կցորդ. (Խոսր.։)
Զադամ կցորդ արար աստուած արարչութեան իւրոյ՝ անուանս դնել կենդանեաց։ Կցորդ առեալ քրիստոսի զսրբոյսն. (Շ. մտթ.։ Լմբ. պտրգ.։)
ԿՑՈՐԴ ԵՄ կամ ԼԻՆԻՄ. κοινωνέω communico, participo. Կցորդ գտանիլ կցորդիլ. հաղորդիլ.
Կցորդ է նա արանց ամպարշտաց։ Կցորդ եղէց նմա։ Որպէս կցորդ եմք չարչարանացն, նոյպէս եւ մխիթարութեանն։ կցորդս ինձ շնորհեաց զձեզ ամենեսին լինել։ Արտասուաց կցորդ լինել։ Մի՛ կցորդ լինիք անպտղութեան գործոցն խաւարի։ Կցորդքեղերուք ինձ ի նեղութեանս։ Մերձաւորութեամբ կցորդ եղեւ նոցունց։ Ոչ եղէց կցորդ ընտրելոց նոցա (յն. կապակցեցայց)։ Ամբիծք եւ ուղիղք կցորդ եղեն ինձ (յն. կցեցան, կամ յարեցան). եւ այլն։ Կցո՛րդ լեր կարեացս, կամ տկարութեան, ուղւոյն, եւ այլն։ Կցո՛րդ է (այսինքն կից է) սմին եւ յոյժ նմանատիպ՝ հաւատալն իսկապէս. (Նար.։)
Ի ձեռն մարմնաւոր պիտոյիցն կցորդ լինել սուրբ կապելոցն. (Եղիշ. ՟Ը։)
Որոց հայցէ կցորդ լինել ի բարիսն. (Խոսր.։)
Սաղմոսելով, եւ կցորդս ասելով ըստ ամենայն տեղիս. (Փարպ.։)
Յօրինեալ բարբառովք՝ ազգի ազգի կցորդիւք. (Ոսկ. ՟ա. տիմ.։ (յն. տաղիւք, կամ մեղեգեօք։))
cf. Կցորդ.
Կցորդակից լինին զօրաց երկնաւորաց առ սպասաւորութիւն մարդկան. (Յճխ. ՟Բ։)
Կցորդակից լինել փառաբանութեան։ Հրեշտականք եւ սուրբք կցորդակից լինին մերոց պաշտամանց. (Խոսր.։)
Կցորդակից լեր (կարեացս) բժշկապէս։ Կցորդակիցք լուսակերտից. (Նար.։)
Կցորդակից եւ հաղորդ կայսեր. (Յհ. կթ.։)
Յայլ իմն էութիւն յեղաշրջեն կցորդակից տարերաւն. (Լմբ. պտրգ.։)
cf. Կցորդութիւն.
Որդւոյ քոյ կցորդակցութեամբ. (Նար. կուս.։)
Զամենայն արարածս շարժել ի կցորդակցութիւն ինքեանց. (Վրդն. սղ.։)
cf. Կցորդ առնեմ;
to join, to unite, to fasten;
cf. Կցորդիմ.
Կցել, իլ. կցորդ առնել, եւ լինել.
Յորմէ որիշ վարի ի բանս եւ գործս, նորին ի պատահար պատուհասին կցորդէ զնա աստուծոյ արդար դատաստանն. (Լմբ. ժղ.։)
Միասնական զուգութեամբ ընդ մեզ իսկ կցորդեցեր. (Նար.։)
Եթէ չարչարանացն կցորդեմք յերկրի. (Յճխ. ՟Է։)
Այժմ կցորդիսցեն ի գործն՝ որոց ոչ կալան յանձին։ Մի՛ կցորդել ագահութեան. (Նախ. եզր. եւ Նախ. առակ.։)
to partake, to participate, to share in, to have a share or hand in;
to join in, to associate, to be connected with, in communication or connexion with;
to have an understanding together, to agree, to be agreed;
կցորդէին միմեանց ի վտանգ եւ ի փառս, they shared the perils the glory;
to accompany
Կցորդ լինել կամ գտանիլ. ձայնակցիլ.
Որ չարչարանացն կցորդին տեառն։ Կցորդին ընդ մեզ սուրբքն ի գոհութիւն. (Խոսր.։)
Ժողովուրդն կցորդին առաջնորդին՝ ասելով. (Լմբ. պտրգ.։)
Կցորդեցաւ ընդ նմա ժամանակս բազումս. (Եւս. պտմ. ՟Ե. 9։)
Ի յաթոռս ծերոց բազմեալ՝ եւ խելայեղից կցորդիմ։ Որում եւ ես կցորդիմ թշուառս բանիւ. (Նար.։)
communication, participation, relations, connexion, association;
accompaniment, concert;
— կենաց, company, society;
— արեան, consanguinity, affinity;
— չարեաց, the being an accomplice;
ճանապարհ կցորդութեան, roads, means of communication;
— ունել ընդ ումեք, to be connected, in communication with, to form a connexion with;
in compliance with.
ԿՑՈՐԴՈՒԹԻՒՆ κοινωνία communio, consortium, participatio. որ եւ ԿՑՈՐԴԱԿՑՈՒԹԻՒՆ. Կցորդն լինել. հաղորդութիւն. մասնակցութիւն. ձայնակցութիւն. գործակցութիւն. միաբանութիւն.
Կցորդութիւն (քրիստոսի) առ մահկանացուսս։ Բարձրութիւն մարդոյ՝ առ բարձրեալն կցորդութեամբ։ Շինեաց զմարմինն յարգանդին մարիամու աստուածածնի՝ առանց կցորդութեան առն Աթ. (՟Բ. ՟Դ. ՟Ը։)
Լոյս առանց կցորդութեան խաւարի։ Որակութեան կցորդութիւն ունիմ, ըստ որում մարդս եմ. (Փիլ. բագն. եւ Փիլ. ՟ժ. բան.։)
սպիտակն յարանունաբար ասի, քանզի ունի կցորդութիւն անուան եւ իրաց. (Անյաղթ ստորոգ.։)
Տարագրեաց զնա ի հաղորդութենէ կցորդութեան։ Կցորդութիւն սրբութեան, կամ օրհնութեան, հոգւոց, արեան, բնութեան, մարմնոյ, եւ այլն։ Կցորդութեամբ ժողովրդեանն, կամ կցորդութեամբ դպրի իմոյ պօղոսի (այսինքն միաբան, զոյգ ընդ), եւ այլն. (Եւս. պտմ.։ Ագաթ.։ Նար. Լմբ.։ ՃՃ.։)
joining, union, joint;
insertion, annex.
Ի ջուրցն՝ որ պաղեալ խստանան մեծաւ հաստատուն կցուածով. (Վեցօր. ՟Գ։)
Ընդ մէջ կցուածի քարանց վարեսցի ցից. (Սիր. ՟Ի՟Է. 2։)
(Հուր) զատէ զնիւթս որպէս կապար յարծաթոյ, եւ զկցուածսն լուծանէ. (Մաքս. ի դիոն.։)
Կամարաձեւ կցուածք յունիցն. (Արծր. ՟Ե. 11։)
adventitious, additional.
Կցկցեալ. կցկցոտ. բաղադրեալ.
Էութիւն նորա անեղ եւ միաւոր է, եւ ներհակ ոչ ունի. ներհակաւոր՝ եղականքն եւ կեցուածոյքն են. (Եւագր. ՟Ի՟Ը։)
cf. Կցուած.
Կցելն, իլն. կցուած.
Յօդ, որ է կցումն դրոյ յանգի անուանն եւ բայի. (Երզն. քեր.։)
anthem.
μέλος membrum եւ carmen ἁντίφωνον antiphona, responsio եւ այլն. կցուած երգոց կամ ռազմոսաց. տուն մի սաղմոսի կցեալ ի խորհուրդ աւուրն. որում կցի եւ սկիզբն նորին զկնի, եւ Յաւելուած երգոց. երգաբանութիւն. զի եւ Կցել՝ է նաեւ երգել. Կցուրդ ասելով. Ձայն տեառն ի վերայ ջուրց։ Կցուրդս գեղեցկանուագս։ Սաղմոսելն կցուրդիւ, Զգործս ձեռաց մերոց։ Սկսանիլ եպիսկոպոսին զսաղմոսն կցրդիւն, Տէր սիրեցի զվայելչութիւն։ Դարձեալ կրկնել կցրդիւ, Բա՛ց մեզ տէր բա՛ց, հառաչանք է սրտառուչ մարգարէիցն։ Զսուրբ աստուածն՝ հանդերձ սրբոյ աստուածածնին կցրդիւն. (Յհ. իմ. ատ. եւ եկեղ։)
Գերմանոս արար եւ կցուրդս եւ շարականս. (Հ=Յ. մայ. ՟Ժ.։)
Հանդիսաւոր կցուրդս տօնից կատարեն. (Ճ. ՟Ա.։)
որ ինչ միանգամ սոցին կցուրդ յաւետարանսն կայ. (Թէոդոր. մայրագ.։)
to be stingy, miserly, covetous;
— զատամունս, to grind the teeth at, to threaten.
կցիր առնել. կծկեալ կացոկցանել, կամ պահել. կծկել, սեղմել զձեռս ագահութեամբ, եւ զատամունս սպառնալեօք, որ եւ Կրճտել.
Սփռեա՛ (զողորմութիւն). մի՛ կցեալ ունիր, այլ հան, զի պահիցես. յն. պինդ ունել. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 3։)
Ջանայիք տառապէիք ժողովէիք, ի վերա կցրէիք. (Ոսկ. ես.։)
այլ եւ խրոքտայր եւս, եւ զատամունսն կցրէր. (Ոսկ. մ. ՟Բ. 23։)
to curve, to bend, to bow.
ԿՔԵՄ ԿՔԵՑՈՒՑԱՆԵՄ ԿՔԻՄ. Ծեքել, թեքել, իլ, ծաւալել, ծռիլ, թիւրել, իլ, կորացուցանել. կորանալ, խոնարհիլ, կթոտիլ լքանիլ, վհատիլ, խոտորիլ, ընկճել, իլ, ճկել, ճկիլ, չոքիլ.
Որոյ կքեցուցեալ զծունկսն՝ երկիր պագանէր նմա. (Ճ. ՟Ա.։)
Իսկ աղեքսանդրի կքեցուցեալ զոտսն՝ վազեաց ի վերայ նորա. (Պտմ. աղեքս.։)
Կքեալ ոտիւք, եւ կարկեալ խօսիւք. (Փարպ.։)
Կքեալ իջեալ ամենեւին յերկիր կործանեսցի. (Վեցօր. ՟Ը։)
ոչ խոնարհէր, եւ ոչ կըքէր (Եւս.պտմ. ՟Ե. 1։)
Ոչ թերեցայք ինչ, եւ ոչ կքեցէք մտօք. (Սարգ. ՟ա. յհ. ՟Դ։)
Կքեաց աբեններ, եւ հար զսնակուշտն ասայէլի. (Եփր. թագ.։)
Եւ ի կքել մարմնոյն՝ գտանել հոգւոյն զվհատութեանն տարակուսանս. (Յհ. իմ. ատ.։)
Մի՛ զիջուսցես զկքեալն. (Նար. ՟Ձ՟Է։)
Երկբայելոցն եւ կքելոցն ի հաւատսն. (Սարգ. յկ. ՟Ժ։)
braces, brails;
tackle, cordage.
լար ձգեալ, կամ ձգելի.
Թողին լքին զղեկս եւ զառագաստս, զուանս լարաձիգս. յն, զլարս. (Ոսկ. ապաշխ.։)
surveying;
land-surveyor.
Հիւսանքն, եւ եղջիւրքն, եւ լարաչափ հրեշտակն. (Լմբ. անգ։)
to measure with a line or chain.
Որպէս զլարաչափեալ յարուեստաւորէ զհիմն տան կամ ղնաւի. (Հին քեր.։)
to stretch, to draw, to spread;
to set, to fix;
— որոգայթս, to lay snares, to stretch out nets;
— զոք ի պատրանս, to spread a snare, to deceive;
— զքիլ, to stretch forth the hand;
խոզի — զբաշն, to bristle up.
Լարիմ, եւ իսկ եւ իսկ առ մին մեղկիմ. (Նար. ՟Հ՟Ա։)
Լարեալ աղեղն. (Յհ. կթ.։)
լարել զքիլ. այսինքն բանալ քիլ ձիգ. (Վստկ.։)
Խոզս բարկացեալ՝զբաշն լարեաց, եւ եզարկ զարջն. կամ բարձրացոյց զբաշն, եւ եհար ժանեօքն. (Վրդն. առակ.։ եւ Ոսկիփոր.։)
Որոգայթ նորա առաջիկայ լարեալ։ Մեքենայս որոգայթից ընդդէմ եկեղեցւոյ լարեցին. (Լմբ. սղ.։)
tears, weeping;
cf. Լալիւն.
Մնչդեռ նորածին իցէ, մանկանցն յայտարարութիւնքն եւ նշանք լացն եւ աղաղակն. (Պղատ. օրին. ՟Է։)
Զի փոխանակ աստէն ծաղուց կոծումն եւ լաց է անդ նոցունց. (Շ. այբուբ.։)
Տեսանեմ զարտասուս անդադար, եւ լաց անմխիթար։ Վաստակել պարտ է, եւ հնարիւք ածել յինքն զլացն. (Վրք. հց. ՟Ի՟Բ. եւ ձ։)
to make to weep.
Զորբս եւ զայրիս լացուցանէ։ Զորբսըն զրկել, զայրիս լացուցանել. (Սարգ. յկ.։)
cf. Բարեբարոյ.
of good family, noble.
Մեծազգի. ազնուական. (Ոսկիփոր.։)
fair-spoken or sweet-spoken, courteous.
εὕλαλος . որ բարւոք կամ բարի բանս խօսի. Քաղցրաբան.
Լեզու լաւախօս ղաճախէ զբարեկամութիւնս. (Սիր. ՟Զ. 5։)
right-minded, equitable, good-hearted.
to grow better, to be ameliorated, to improve.
Ի բարի նխանձն կրթեալք ջանասցին լաւանալ։ լաւացեալ եւ սեպուհն վանանդացի վրէն գործ երեւեցուցալ քաջանայր. (Փարպ.։)
Ոչ է նա երկիր լաւացող. (Եփր. համաբ.։)
Զի յայտ արասցէ՝ թէ ոչ լաւանյ ի վերայ նորա ագահութիւն մահու։ Խայտառակեաց զդժոխս, զի ոչ յաւիտենիցլաւանայ ի վերայ նորա. (Եփր. համաբ.։)
to ameliorate, to improve.
Տալ լաւանալ. լաւ կամ ընտիր եւ հաճոյ եւ քաջ առնել, կամ երեւեցուցանել. լաւցընել, լաւցըցընել.
Խոշտանգեսցի մտօքն լաւացուցանէ եւ կազմսցէ. յն. լաւ եւս կազմեսցէ. (Ոսկ. ես.։)
յաղագս լաւացուցանելոյ կարգեցաւ (ստանալն). (Բրս. չար.։)
good people.
goodness, improvement, excellence, worthiness;
good quality;
գալ ի —, to amend, to reform;
լաւութեանց հանդէս, parts.
εὑλάβεια, ἁγαθότης bonitas, pietas. Բարութիւն. բարելաւութիւն. բարեպաշտութիւն. առաքինութիւն. քաջութիւն. լաւն լնինել (ըստ ամենայն առման). աղէկութիւն, աղէկ բաներ.
Աստուած բարերար է, եւ լաւութեանց արարիչ։ Վախճան լաւութեան զցանկութիւն սահմանեցին։ Ինքն է պատճառ նորա ի լաւութեանցն դառնալոյ. (Եզնիկ.։)
Կացցուք ի հնազանդութիւն աւութեան։ Գործել զարժանն եւ զլաւն, եւ կալ մնալ անշարժ ի լաւութեանն. (Յճխ. ՟Բ. ՟Ե։)
զի ի դժնդակացն երկուցեալ՝ գայցեմք ի լաւութիւն. (Սարգ. ՟ա. պ. ՟Ե։)
Զարանց քաջաց զլաւութիւնն։ հռչակեալ նորա լաւութեանն անուն. (Փարպ.։)
to devour, to swallow, to drink hard, to gulp down;
to affront, to outrage.
λωβέω, λοβεύω contumelio adficio. Խածատել, որպէս էթէ ուտել զմիս այլոց, եւ ըմպել զարիւն նոցա. թշնամանալ, եւ կեղեքել.
Զայլսն լափատեն, եւ ձրձելով կիսակեր թողուն. (Փիլ. տեսական.։)
to lap up, to lick up, to eat up greedily, to quaff, to toss down, to swill;
to devour, to consume.
Նոյն եւ յն. լա՛փդօ, լտ. լա՛մպօ. եբր. լագագ. λάπτω, λείχω lambo, lingo. լեզուլ, կամ լեզուաւ ըմպել. լզել, լափլփել, լակել, լափլափ՝ լաքլաք խմել.
Կամ καταπίνω absorbeo καταφάγω comedo, absumo, consumo. Իսպառ ըմպել եւ ուտել զամենայն. կլանել. սպառել, ծախել զբովանդակն.
Իբրեւ զհուր զամենայն կերակուրն լափիցէ. (Մանդ. ՟Ժ՟Է։)
devouring, voracious, consuming.
ԼԱՓԼԷԶ ԼԱՓԼԻԶՈՂ. Որ լեզու եւ լափէ. զամենայն կլանօղ, եւ կլանելով. Զմեստրեմեան սանն (լի երէովք) առժամայն լափլեզ մաքրէր շունն. (Մագ. ՟Լ՟Ը։)
Ըստ նմանութեան լափլիզող դժոխորովայն գազանի իբր կերակրով՝ արեամբ պարարի. (Նար. ՟Ժ։)
cf. Լափլէզ.
ԼԱՓԼԷԶ ԼԱՓԼԻԶՈՂ. Որ լեզու եւ լափէ. զամենայն կլանօղ, եւ կլանելով. Զմեստրեմեան սանն (լի երէովք) առժամայն լափլեզ մաքրէր շունն. (Մագ. ՟Լ՟Ը։)
Ըստ նմանութեան լափլիզող դժոխորովայն գազանի իբր կերակրով՝ արեամբ պարարի. (Նար. ՟Ժ։)
cf. Լեռնանամ.
որպէս բոց՝ զի կիզու զլեառնացեալսն ամբարտաւանութեամբն. (Արշ.։)
Չարութեամբ սատանայ լեառնացաւ եւ բարձրացաւ ի վերայ որդւոյ ադամյ. (Տօնակ.։)
liver;
— որթու, calf's -;
ցաւ լերդի, — complaint;
տապ, բորբոքումն լերդի, hepatite, inflammation of the liver.
ἦπαρ hepar, jecur. երեւելի մասն փորոտեաց կրկին. մն բաց կարմիր իբրու սպիտակ, որ կոչի թոք. եւ միւսն ընդ նովաւ խտագոյն եւ կարմիր սեւորակ. որ պարզապէս Լեարդ ասի. լերդ.
Լեարդ այծեաց։ Ըզլեարդդ (ձկան). (ա. թգ. ՟Ժ՟Թ. 13. 16։ Տոբ. ՟Զ. 5։)
Լեարդն (սեւաւ՝) ծայրիւք բլթակացն իւրոց պատեալ ունի զորովայնն՝ զջերմութեան կարօտն։ Արեանն առուք իբրու յաղբերէ իմն ի լերդէն ի բաց արձակեալք։ աղբերբ արեանն, որ է լեարդն. (Նիւս. բն. եւ Նիւս. կազմ.։)
composed of many legions.
Լեգէոնախումբ կաշառօք. (Նար. խչ.։)
talkative, loquacious, garrulous, prating.
Յոմանց ուղղակարծլեզուագարացն մոլորութիւն. (Կիւրղ. գանձ.։)
Վայրաբնք եւ լեզուադարք. (Սարգ. յկ. ՟Ը։)
Եւ իբր Լեզուագարական.
to have a great itching to talk, to be all tongue, to let one's tongue run on, to chatter, to prattle.
γλωσσαλγέω lingua doleo, prurio καταφλυαρέω nugor, garrior, blatero βλασφημέω blasphemo ἑλεσχελέω cavillor, ludificor. Խանգարեալ կամ մարմաջօղ լեզուաւ բարբառել. շաղփաղփել. երազաբանել. չարաչար եւ յիմարաբար խօսել. բարբանջել. բաջաղել. ըստ յն. եւ հայհոյել. թշնամանալ. այպանել.
հեթանոսք ծիծաղեսցին, հերետիկոսք ծիծաղեսցին, հերետիկոսք լեզուագարեսցին. (Ածաբ. ծն.։)
Վասն է՞ր ի նանիր զաստուածայնոյն բնութենէ լեզուագարի։ Ի նանիր զաստուծոյ էութենէն գարելով։ Լեզուագարի յատ ձեր առաջարկոթիւդ՞ քան թէ իմացուած ինչ պիտանի ցուցանէ. (Կիւրղ. գանձ.։)
զայսոսիկ թերեւս լեզուագարելով ասիցեն։ Ասելով զօդս կոխել, եւ այլ ինչ շաղփաղփութիւն լեզուագարելով։ Մինչեւ ցայս վայր ուսանել, մինչեւ ոչ լեզուագարել յաղագս սոցա. (Պղատ. օրին. ՟Ժ՟Է. եւ Պղատ. սոկր.։)
Եկայք հարցու՛ք զնա լեզուաւ. զնա տրամեցուսցուք լեզուագարելով. (Մխ. երեմ.։)
պատիր բանիւքն լեզուագարել (խօսել բանսարկուին) ի սիրտս, եւ զքեզ յերկրաւոր զանկութիւնս ընկղմել. (Լմբ. սղ.։)
cf. Լեզուագարիմ.
Որդին լեզուագարէ առժամայն ի խրատուն տրտմութեան. (Լմբ. առակ.։)
too great a freedom of speech, flippancy of tongue, the being too free with one's tongue, prate, prattle, loquacity.
այլ է այս բազում լեզուագարութիւն եւ ի անիմաստութիւն հաւաստի ցուցումն։ Քրիտոսամարտիցն հայր, եւ լեզուագարութեանն նոցա բղխօղ բանսարկուն։ Ո՞վ ոք այսքան լեզուագարութեանդ ձերոյ ներեսցէ. (Կիւրղ. գանձ.։)
Ազգի ազգի լեզուադարութեամբ չարախօսել։ Ի լեզուագարութիւնս, ի բամբասանս, ի շատխօսութիւս։ Ի լեզուագարութիւն ամբարշտաց. (Արծր. ՟Ա. 15։ Սարգ. յկ. ՟Ը։ Իգն.։)
Օտար եւ կամ եղբայր հայհոյիցէ ամենայն լեզուագարութեամբ. (Պղատ. օրին. ՟Է։)
skilled in many languages.
γλωτοφόρος linguas prae se ferens. Որ զգեցեալ ունի յինքեան զգիտակցութիւն լեզուաց եւ մեկնութեան բանից.
Զամենայն մեզ իբրեւ մատենիւ ոմամբ լեզուզգեց ի ձեռն երանգոցն ճարտարասանեաց զվկային նահատակութիւնքն. (Նիւս. թէոդոր.։)
the gift of tongues, gift or power of speaking many languages;
glossology.
Ձիրք կամ շնորհք խոսելոյ յայլեւայլ բարբառս.
Այլատարազ լեզուախօսութիւնն ի հոգւոյն տուեալ։ Շնորհս մարգարէութենէ, կամ լեզուախօսութենէ. (Լմբ. ստիպ. եւ Լմբ. սղ.։)
pronounced with the tip of the tongue.
Ի յունական լեզուածայր ծենքենայից. (Ճ. ՟Ը.)
having the tongue cut out.
γλωσσότμητος cui lingua praecisa est. հատեալ լեզուաւ. Լեզուն կտրած.
to cut out the tongue.
γλωσσοτομέω linguam amputo. Լեզուահատ առնել. կտրել զլեզուն.
eloquent, fluent;
cf. Լեզուագար;
— լինիմ.
Կին զարդասէր, լեզուային, եւ անմիտ. (Ոսկ. մ. ՟Բ. 5։)
to have a glib or flippant tongue, to have the gift of the gab.
loquacity, talkativeness;
garruliby, flippancy.
Կատաղի լեզուանութիւն։ Բանք օրինութեան եւ լեզուանութեան։ Յուտան ի լեզուանութիւնս իւրեաց. (՟Բ. 89։ Վեցօր. ՟Թ։ Մխ. առակ.։)
that lisps or stammers;
cf. Լեզուահատ.
γλωσσότμητος . Լեզուահատ ի բնէ. որոյ լեզուն է կտրեալ կամ պակասաւոր.
Ըզբեկն կամ զլեզուատ մի՛ մատուցանիցեն զայն տեառն. (Ղեւտ. ՟Ի՟Բ. 22։)
Ի գնչու եւ ի լեզուատ մարդկանէ. (Վրդն. ծն.։)
to lick;
to lap.
ԼԵԶՈՒՄ λείχω, ἁπολείχω lingo, lambo. իտ. lecco. որ եւ ԼԻԶՈՒԼ, ԼԻԶԱՆԵԼ, ԼԻԶԵԼ. Լեզուաւ շփել եւ մաքրել, կամ յինքն ձգէլ. լըզել, լակել. եալամագ. ար. լահս, կամ լէւս էթմէք.
Այլեւ շունք եւս գային, լեզուին զվէրս նորա. (Ղկ. ՟Ժ՟Զ. 21։)
Լեզուն զնա լեզուօք իւրեանց, զոր օրինկ լեզու շուն զտէր իւր. (Մծբ. ՟Է։)
mixed with gall, bitter.
Փրկիչն մեր անարգեաց զլեղախառն բաժակն դառնութեան. (Մծբ. ՟Ժ՟Դ։)
of a bitter taste.
Լեղահամ եւ դառն իսկ է զմուռսն. (Կոչ. ՟Ժ՟Գ։)
Ո՞ լեղայր (կամ լիւղայր) ի խորս կայծականցն իբրիւ զհրեղէնն. (ՃՃ.։)
Լողականն յիւրն լեղացեալ լինի ապարանս. (Արիստ. աշխ.։)
bitterness
Դառնութիւն լեղւոյ, կամ որպէս զլեղւոյ.
Փոխանակ լեղւոյն՝ զոր արբեր վասն մեր, բարձցի ի մէնջ լեղութիւն թշնամւոյն. (Ոսկիփոր.։ Իսկ ռմկ. լեղութիւն է պարզապէս Դառնութիւն։ Վստկ.։)
high, very high, as high as a mountain.
Բարձր իբրեւ ըզլեառն. լեռան պէս բարձր կամ մեծ.
Ձկունք անարիք ծովականք, զորոյ ասեն, թէ լեռնաբերձք եւ մեծամեծք են. (Եզնիկ.։)
mountain-village.
Երկիր եպագ առաջի դիցն լեռնագիւղիցն դաբաղայ. (Եփր. մն.։) (քանզի եւ դաբաղ կամ ճէպէլ, եւ քուհ, նշանակէ լեառն)։
passing or winding among mountains.
Ընդ այլ ճանապարհ լեռնագնաց տարեալ հանին ի մակեդոն. (Ասող. ՟Գ. 23։)
mounplain table-land.
Ցրուեալք լինէին ի լեռնադաշտս (կամ ի լեռնադաշտս) ամուր ձորոցն. (Եղիշ. ՟Զ։)
Անուանէ զանուն լեռնադաշտակին՝ հարք. (Խոր. ՟Ա.)
seekingamoug mountains;
wandering or roving among mountains.
Որ խուզէ յածմամբ զլերինս կամ զանցաւորս ընդ լերինս.
Ոմանք ի լեռնախոյզ աւաղակաց. (Փարպ.։)
retiring or hiding among mountains.
Լեռնախոյսք, աւազակապետք։ Գողք, լեռնախոյսք, գերեզմանակրկիտք. (Փարպ.։)
surrounded by mountains;
mountainous, alpine
Շուրջ փակեալ լերամբք. լեռնային.
Լեռնահոլով եւ կարծրախարիսխ գաւառին մոկաց. (Նար. խչ։)
cf. Լերանցամէջք.
Ձոր լերին, կամ որ ընդ մէջ լերանց.
Լեառն ձիթենեաց բաժանէ ի միմեանց զսուրբ քաղաքն (երուսաղէմ), եւ զերջանիկ լեռնաձորն յովափաթու. (Զքր. կթ։)
cf. Լերանցամէջք.
Մէջ կամ միջոց լերանց.
retired to, or fled in the mountains.
Մտեալն կամ ապաստանեալն ի խորշս լերան. լեռնախոյս.
Սպանին զօրքն անտիոքայ ի լեռնամուտ հրէիցն ի շաբաթու. (Նխ. Ա. մկ։)
mountainous, alpine;
mountaineer, highlander.
Ὀρεινός. Montanus. լեռնական. ուր իցեն լերինք. լեռնոտ.
Երկիր լեռնային եւ դաշտական է. (Օրին. ԺԱ. 11։)
Կալէք զանցս լեռնային կողմանն. (Յուդթ. Դ. 6։)
Լեռնայինքն եւ դաշտայինքն (վայրք) բնակեալ էին. (Զաք. Է. 7։)
Ի բազում ամուրս լեռնային գաւառաց. (Եզնիկ. Գ։)
Երկիր լեռնային եւ դաշտային. (Խոր. Բ. 53։ Պիտ։)
Եւ բնակիչ լերին կամ լեռնակողմանց. լեռնցի. պաղլը.
Ընդդէմ կացին լեռնայնոցն. (Արծր. Գ. 10։)
Որպէս քաղաքացին եւ շինականն, լեռնայինն եւ դաշտայինն. (Բրո. մրկ։)