negligence, heedlessness, carelessness, inattention, lethargy.
ἁσφάλεια. securitas. Անհոգն գտանիլ, որպէս յապահովութիւն. աներկեւան վիճակ. անդորրութիւն. անզբաղ հանդարտութիւն. էմնիյէթ. րահաթլըգ.
Բնակեսջիք անհոգութեամբ յերկրիս ձերում. (Ղեւտ. ՟Ի՟Զ. 5։)
Այս հանդարտութեան պատճառ, այս անհոգութեան. (Ոսկ. յհ. ՟Բ. 32։)
Յապահովի եւ յանհոգութեան կայր. (Եզնիկ.։)
Երկիւղն՝ անհոգութեան ցանկայ, եւ անհոգութիւնն՝ երկիւղի կարօտի. (Յճխ. ՟Է։)
Կարասցեն աներկիւղ յանհոգութեան զիւրեանցն կողմն ապրեցուցանել. (Պիտ.։)
Տո՛ւք խռովութեանց խաղաղութիւն, եւ յերկիւղից անհոգութիւն. (Շ. ոտ. Շ. հրեշտ.։)
Յանհոգութիւն կրթէ զմիտս մարդոյն ի մարմնական զբաղմանց. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Ժ՟Ա։)
Աշխարհականին ուսուցանէ զկրօնաւորութեանն անհոգութիւն. (Լմբ. սղ.։)
որպէս անփութութիւն. պղերգութիւն. ῤᾳθυμία. desidia, negligentia. հաճաթսըզլըգ. թէմպելլիք. իհմալլըգ.
Էր անդ յանհոգութեան եւ յուրախութեան. (Յուդթ. ՟Ա. 16։)
Անհոգութեամբ զկեանս մեր անցուցանեմք. (Սարգ. ՟ա. յհ. ՟Է։)
Յորժամ կացցէ ոք յանհոգութեան հոգեւորացն. (Շ. հրեշտ.։)
indeclinable.
ἅπτωτος. casu carens. Ըստ քերականաց՝ այն մասն բանի որ չունի զհոլով ըստ անուան.
Բայ է բառ անհոլով։ Անհոլովիւ որոշի յանուանէ. (Թրակ. եւ Երզն. քեր.։)
ԱՆՀՈԼՈՎ. Որ չհոլովի, չթաւալի, ոչ հակամիտէ յիրս ինչ. որ եւ ԱՆՀՈԼՈՎԵԼԻ.
Անհոլով ի հեշտութիւնս միտելոյ՝ յամրանայր. (Պիտ.։)
not agitated by the wind, calm, serene.
want of wind, calm, serenity.
νηνεμία (իբր ἁνανεμία. ventis vacua tempestas, tranquillitas aeris. Առանց հողմոյ հանդարտութիւն օդոց. սիւտ իլիմանլըգ. մեշթէմ.
Անհողմութեան, եւ հողմոց։ Պարզք, անհողմութիւն, ամպք։ Անհողմութիւնս եւ շունչս բռնաւորս. (Փիլ. նխ. ՟բ. եւ Փիլ. քհ.։)
without shepherd, unattended.
ἁποίμαντος. carens pastore, et pascuis. Որոյ ոչ իցէ հովիւ. անառաջնորդ, անտերունչ. անճարակ. չօպանսըզ.
Հօտ անհովիւ. (Մագ. ՟Ի՟Դ։)
Աշխարհ ամենայն անհովիւ. (Լմբ. պտրգ.։)
Անհովիւս եւ անխնամակալուս. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Զ։)
without smell.
Որ ինչ չունի հոտ զգալի, կամ չէ հոտեալ. հոտ չունեցօղ, չհոտած. գօգուսուզ.
Անհոտ եւ անսպի առնել ի մեղաց. (Վրդն. դան.։)
not fordable;
unfathomable, immense.
Ոյր կամ ուր չիք հուն անցից. ընդ որ ոչ ոք կարէ անցանել՝ իրօք կամ մտօք. անկոխ. անեզր. անբաւ. ընդարձակ եւ լայն. անչափ. անթիւ. անսպառ. որ եւ ասի անհնարին. որպէս եւ հնարն՝ թ. հիւււնէր, է իբր հունարար, գտիչ անցից. կեչիդսիզ. ուճսուզ. նիհայէթսիզ. հատսըզ. ἅβατος. invius մանաւանդ ἅπηρος, infinitus, termino carens, ἁχανίς, vastus, immensus, եւ այլն.
Յորդեսցեն իբրեւ զհեղեղ անհուն. (Ամովս. ՟Ե. 24։)
Գետս այս անհուն է ամենայն մարդկան. (Պտմ. աղեքս.։)
Չարն է դատարկ եւ անկարգ եւ անհուն, խաւարչտին, եւ անգոյ։ Սեռականագոյնք եւ յատկագոյնքն ներ թուումն իմն են, այլ ո՛չ յանհնին. իսկ անհատքն՝ անհունք. (Պորփ.։)
Ըստ մերում գիտութեան անհունք են, այլ ոչ են յանհնին։ Անհնիցն ոչ գոյ մակացութիւն։ Անհունցն եւ ոչ գիտութիւն լինի. (Անյաղթ ի Պորփ.։)
Անհնար է եւ անհուն՝ ձայնակցութիւն ի յարմարութենէ եւ յանյարմարութենէ լինել երբէք։ Նոյ ետես անհուն ծով եղեալ յանկարծօրէն զամենայն երկիր. (Փիլ.։)
Անհուն համատարած ծով. (Պիտ.։)
Զջուր գետոյն զհզօրն եւ զյորդն՝ զանհուն զանհնարին. (Եփր. ծն.։)
Ընդ անհուն ասպարէզս։ Փախիցեն յանհուն հեռաստան. (Նար.։)
Տարտարոսն անհուն. (Լմբ.։)
Որ այնքան անհունն է մեծութեամբ (տպ. անբաւ). (Յճխ. ՟Գ։)
Բազմութիւնք անհունք. (Ագաթ.։)
Անհուն խօլաց. (Խոր. ՟Ա. 9։)
Անհունս ասեմք զանհատսն, վասն զի միշտ եղանին։ Անհունն որ է անսպառն. (Անյաղթ պորփ. եւ Անյաղթ պերիարմ.)
Անհուն իմն զօրօք. (Յհ. կթ.։)
Անհուն եւ անթիւ պաշտամամբք. (Յհ. իմ.։)
Անհուն բանակք։ Յանհունս աճել. (Զքր. կթ.։)
Անհուն թիւ. (Սամ.։)
Անհուն առաւելութիւն. (Խոսր.։)
Անհաս եւ անհուն սիրոյն. (Անան. եկեղ։)
Անհուն աղէթք. (Ղեւոնդ.։)
Յանհուն տանջանս զքեզ մատնէ, եւ յանհնիցն ոչժողովի շահից օգուտ. (Երզն. մտթ.։)
Ի սաստիկն եւ յանհունս տանջիցիս. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 37։)
Յանչափս. անչափութեամբ. չափէ դուրս.
Անհուն սկսաւ ողողանիլ յանառակ ցանկութիւնս. (Խոր. ՟Գ. 63։)
որպէս Խորք. անդունդք.
Զիարդ ընդ անհուն յանկոյս անցանէին. (Վրք. հց. ձ։)
that does not approach, come near, touch;
inaccessible;
distant, far.
Անհուպ եթերին։ Ողջունեալ զանհուպն շրթանց։ Անհուպ մատուցման դժնեայ դժրողաց։ Անհպիցն եւ անհասանելեացն ընտանեցուցեր. (Նար.։)
without fire;
that has no need of fire.
ἅπυρος. ignis expers. Չանցեալ ընդ հուր. յոր չիցէ մերձեալ հուր. իբր զուտ. անարատ. կամ առանց հրոյ.
Պատուական առաւել քան զոսկի անհուր. (Ես. ՟Ժ՟Գ. 12։)
Մի՛ անհուր՝ ողջակիզին սպանդ մեռցի. (Նար. ՟Հ՟Ե։)
insubordinate;
not subject.
Իբր ոչ խնամարկեալ՝ հպատակելով ջանիւք. անխնամ. ἁνεπιμέλητος. curae expers.
Բժիշկք հոգ տանելով բոլորումն, եւ ոչ փոքր ինչ թողուլ անարուեստ եւ անհպատակ. (Նիւս. բն.։)
insubordination
Յետնութիւն ի հպատակելոյ. անհնազանդութիւն.
Զիւրաքանչիւր ուրուք ի մէնջ ծանուցեալ զհպատակութիւն եւ զանհպատակութիւն՝ ցուցցէ ձեզ. (Փարպ.։)
not haughty, humble, unpretending.
ἅτυφος. minime fastosus. Հեռի ի հպարտութենէ եւ ի փքացմանէ. խոնարհ. ցածուն.
Անհպարտս եւ անանձնգովս ուսուցանէ մեզ լինել։ Ազատ կինն զանպերճն զանհպարտն զանպարծն զարդ ունիցի. (Ոսկ. մտթ. եւ Եբր.։)
Քաղաք պարսպեալ են միտք անհպարտք. (Նեղոս.։)
Անհպարտ սիրտ. (Նար. ՟Ի՟Թ։)
Պահել զհոգիդ քո սրբութեամբ, եւ անհպարտ խոնարհութեամբ. (Շ. այբուբ.։)
freedom from pride, humility.
ἅτυφον. fastu alienum esse, humilitas. Խոնարհութիւն. ցածութիւն. պարկեշտութիւն ի բանս եւ ի զգեստս, եւ այլն.
Մի՛տ դիր անհպարտութեանն եւ հեզութեանն Տեառն ... Ուսանիցիս զանհպարտութիւն եւ զանպարծութիւն։ Սքանչանային ընդ անհպարտութիւն նորա ... Տե՛ս եւ աստանօր զանհպարտութիւն աւետարանչին. (Ոսկ. մտթ. եւ Ոսկ. յհ.։)
Անձն առաքինի՝ անհպարտութեամբ կերակրի. (Նեղոս.։)
Անհպարտութիւն, եւ անբարկացողութիւն. (Նիւս. սքանչ.։)
Որ հեզութեամբ անհպարտութեան երկայնամտեալ՝ հանգչիս յանձինս սրբոց. (Նար. ղ։)
Անհպարտութիւն բանից. (Ոսկ. ՟ա. թես.։)
Այն՝ որ ի բնութեանն անհպարտութիւնն էր նախ քան զպճնութիւն հանդերձից. (Փիլ. լին.։)
cf. Անհուպ.
որ եւ ԱՆՀՈՒՊ, ԱՆՀՊԱԿԱՆ. ἅψαυστος, ἁέπαφος. intangibilis, intactus. եւ այլն. Անմերձենալի. անմատոյց. անշօշափելի. արգելեալ կամ անհնարին ի հպիլ.
Ի վերայ բարձր բազմականի, եւ յանհպելեաց վերարկուաց։ Փորձէր զսուրբ զանձն (զհոգի Յուլիանեայ), եւ զանհպելի մարմինն. (Ածաբ. աղք. եւ Ածաբ. կիպր.։)
Զանհպելի կոյսն առ ինքն ձգելով։ Անհպելի գեղեցկութիւն. (Խոր. հռիփս.։)
Յաստուածային կայծակունսն ի սրովբէից անհպելին։ Մակադրեալ զքեզ անհպելի հպմամբ. (Շար.։)
Հուպ, թէ եւ ոչ ամենայնիւ, յանհպելին էութիւն. (Շ. հրեշտ.։)
Անհպելի լինել թշնամւոյն. (Յճխ. ՟Բ։)
Յանհպելին մերձենայր փայտ. (Թէոդոր. մայրագ.։)
Իմաստասիրաց անձինք անհպելիք եւ անմերձենալիք. (Մագ. ՟Լ։)
Անհպելի յոյս. (ՃՃ.։)
Կամ անմիաբան. հեռաւոր ի բնէ.
Ի նոյն ժողովել փորձի զանհպելիսն. (Նիւս. բն.։)
Կամ անկարօղ ի մերձենալ. որ չկարէ հպիլ.
Վերջինքն հրեշտակք՝ անհպելիք գոլով վեհագունիցն. (Շ. հրեշտ.։)
ԱՆՀՊԵԼԻ Է. Անհնար է հպիլ. անմարթ է մերձենալ.
Զի յայս եւ երկնայնոցն է անհպելի. (Շ. հրեշտ.։)
inevitable, indispensable, necessary;
irrevocable;
indispensably, necessarily, inevitably, irrevocably.
որ եւ ԱՆՀՐԱԺԱՐԵԼԻ. ἁπαραίτητος inexorabilis, inevitabilis Ուստի չէ՛ մարթ կամ չէ պարտ հրաժեշտ տալ. անխուսափելի. հարկեցուցիչ. հարկաւոր. անփոփոխ. անհնարին. գաչընմազ. փէք իգթիզալը.
Պարտ էր ի վերայ նոցա անհրաժեշտ կարօտութեանն գալ։ Անհրաժեշտ շառաչմամբք հալածեալք. (Իմ. ՟Ժ՟Զ. 4. 16։)
Անհրաժեշտ իշխանութիւն Արարչին. (Անան. նին.։)
Անհրաժեշտ վճռի. (Նար. ՟Կ՟Ա։)
Ոչ փոփոխի կենդանի երանութիւնն, անհրաժեշտ պայծառութիւնն։ Յանհրաժեշտ բարութիւնսն. (Յճխ. ՟Ժ՟Բ. ՟Ժ՟Գ։)
Որպէս պատահումն գունոյ յէութիւն մարմնոյ՝ անփոփոխ իմն եւ անհրաժեշտ. (Նար. ՟Ղ՟Գ։)
Անհրաժեշտ դաւանութեամբ. (Շար.։)
Այն ճգունք՝ բարեպաշտաց անհրաժեշտք են. (Նսիւք։)
cf. Անկիրթ.
Անկիրթ. անվարժ. անփորձ. թէրպիյէսիզ.
Հեթանոսք անվարժք եւ անհրահանգք՝ յովանակի նմանեալ։ Ոչ եմք անհրահանգ այսպիսի չարեաց. (Ոսկ. ծաղկզրդ. եւ Ոսկ. ՟ա. կոր.։)
Անհրահանգ յօրինաց. (Շ. ՟ա. յհ.։)
Քան զամենայն ծանունս ծանրագոյն՝ մարդ անհրահանգ։ Մեծատուն անհրահանգ եւ առանց խրատու։ Ո՛չ բարւոք է, որք հրահանգեալ իցեն՝ ընդ անհրահանգս խօսել. (Ոսկիփոր.։)
without permission or licence.
ἁκέλευστος, ἁνεπικέλευστος. injussus. Ուր չիք հրաման. առանց հրամանի. ինքնակամ. ինքնին. իզինսիզ. քէնտի պաշընա.
Յանհրաման սեղանոյ անտի (կանգնելոյ). (Եղիշ. դտ.։)
Անհրաման բնութեամբ (վարեալ երկիր). (Փիլ.։)
Յարձակին յանհրամանն որպէս ի հրամայեալ, եւ ոչ հրաժարեցուցեալ. (Սարկ. հանգ.։)
Սովորութեանց՝ զոր ունին անօրէն եւ անհրաման, կանոնս եւ ապաշխարանս սահմանեմք. (Մխ. դտ.։)
Յանհրաման կարգել յեպիսկոպոսութիւն զմեծն Իսահակ. (Խոր. ՟Գ. 50։)
that does not allure or seduce.
ԱՆՀՐԱՊՈՅՐ ԱՆՀՐԱՊՈՒՐԵԼԻ Որ ոչ ձգի ի հրապոյրս. որ ոչն հրապուրի. անողոքելի. անխաբ. անպատիր, եւ առանց պատրանաց. ալտանմազ.
Զի ստիպեսցեն զանհրապոյրն Գայիանէ. (Ագաթ.։)
Պահեա՛ զհաւատս իմ անհրապոյր ի չարէն. (Ճ. ՟Ա.։)
Ծանուցեալ բռնաւորին զանհրապոյր միտս սրբոցն։ Ծանեան զմիտս նորա անհրապոյրս. (Յհ. կթ.։)
Անհրապուրելի խորհուրդ. (Ճ. ՟Բ.։)
Սահմանեալ ճշմարտապէս անհրապուրելի. (Նար. ՟Ղ՟Գ։)
who invites nobody;
cf. Անկոչ.
Իբր այն՝ որ ոչ հրաւիրէ զայլս, կամ ի բարին ոչ հրաւիրի. աննուէր. անամոքելի ի լաւ անդր.
Ոչ ողորմածք, եւ քարոզիչք խաղաղութեան, այլ անգութք եւ անհրաւէրք. (Եփր. ՟բ. տիմ.։)
without voice;
mute, without sound;
consonant.
ἅφωνος. voce destitutus, mutus. Պակասեալ ի ձայնէ. անշշունչ. անմռունչ. անբարբառ. ձան չունեցօղ՝ չհանօղ. սէսսիզ, սէտասըզ.
Այնչափ ազգ ձայնից են յաշխարհի, եւ ոչինչ անձայն է. (՟Ա. Կոր. ՟Ժ՟Դ. 10։)
Զանձայն զանմռունչ կուռսն յարգէր. (՟Գ. Մակ. ՟Դ. 19։)
Զլեզուն հատանել, ապա անձայնս ի բաց տանել եւ անբանս. (Ածաբ. կիպր.։)
Իբրեւ զորոջ անձայն. (Առ որս. ՟Գ։)
Առնուին դատաւոր զանձայնն։ Անձայն ունէին դատաւոր. (ՃՃ.։)
Գրաւորական անձայն տառիւք. (Յհ. կթ.։)
Անձայնից կամ անզգայից նմանօղ լինելով. (Նիւս. կուս.։)
Անձայն ասեմք զնրբաձայնն. (Անյաղթ հակակ.։)
Անձայն ասեմք զողբերգակն՝ որ վատաձայնն է. (Թր. քեր.։)
Առանց ձայնի կամ հնչման կամ խօսելոյ.
Անձայն եւ անբարբառ անկեալ դնէր ի սաստիկ հարուածոց. (Աթ. անտ.)
Անձայն հնչողիս։ Անձայն աղաղակեն. (Նար. յիշ. եւ Մծբ.։)
Իջցէ որպէս զանձրեւ ի վերայ գեղման՝ անձայն. (Իգն.։)
իբր անձայնական.
Անձայն լռութեան փոխադրել կարծեցին զանլռելի իմաստութիւն Աստուծոյ. (Համամ առակ.։)
Ըստ քերականաց՝ դժուարաւ հնչելի քան զայլ բաղաձայնս.
Անձայնք ինն, բգդ, պկտ, թփք. եւ անձայնք ասին, զի առաւել քան զայլսն են չարաձայնք. (Թր. քեր.։)
Գրաւորական ձայնի տառիցն՝ ե՛ն որ ձայնաւորք են, եւ են՝ որ կիսաձայնք, եւ են՝ որ անձայնք. ձայնաւորի նմանեաց միտքն, եւ կիսաձայնի՝ զգայութիւնս, եւ անձայնի՝ մարմինս. (Փիլ. լին. ՟Դ. 117։)
loss of voice;
aphony.
ἁφωνία, ἁφασία. privatio vocis, silentium, loquendi impotentia, stupor. Անձայն կամ անբարբառ գոլն. պակասութիւն ձայնի. եւ անխօսութիւն. լռութիւն. պապանձումն. եւ ապշութիւն. սէսսիզլիք. սիւքիւթ, տիլսիզլիք.
Ձկանց անձայնութիւն. (Շ. ՟ա. պետ. ՟Ծ՟Գ։)
Ընդհատ հատումն բայից, տի՛նա առաւել եւ անձայնութիւն կրել ամենեւին։ Պատճառս անձայնութեան լինել. (Փիլ. ՟ժ. բան. եւ Փիլ. տեսական.։)
Անձայնութեամբ կարկեաց զհայրն. (Զքր. մկրտ.։)
Ընկա՛լ ո՛րդեակ զյորջորջումս, եւ ի բա՛ց վճարէ զիս յանձայնութենէս. (ՃՃ.։)
Պատուհասեցեր զծերունին անձայնութեամբ։ Այնպէս անկան, իբր զի անձայնութեամբ արգելուլ. (Ոսկ. յաւետիս. եւ Ոսկ. յհ. ՟Բ. 32։)
Սքանչելիք իրացն յանձայնութիւն ածին զնոսա. (Ոսկ. ղկ.։)
Ո՞վ իցէ՝ որ անձայնութեամբ բառնայ զհակառակութիւն, եթէ ոչ Որդին Աստուծոյ. (Համամ առակ.։)
Եւ ըստ քերականաց՝ իսպառ անձայն գտանիլն ոմանց ի բաղաձայն տառից.
Անձայն գիրն ունի այսպէս. քանզի անձայնութիւն սոցա ի ձայնաւորութենէ ոմանց իմացեալ եղեւ. (Մագ. քեր. եւ Երզն. քեր.։)
indefatigable, diligent;
indefatigably, diligently.
Իբրեւ զծառայ հնազանդ եւ անձանձիր. ՃՃ.։
Անձանձիր կալ յաղօթս. (Խոսր.։)
Զգործս իւր գործեսցէ անձանձիր։ Անձանձիր պատերազմեցան. (Վրք. հց. ՟Բ. ՟Ի՟Բ։)
Կացէ՛ք դուք յաղօթս անձանձիր (տպ. անձանձրոյթ). (Մծբ. ՟Դ։)
cf. Անձանձիր.
ԱՆՁԱՆՁՐՈՅԹ որ եւ ԱՆՁԱՆՁԻՐ, ԱՆՁԱՆՁՐԱՆԱԼԻ. ἁκάμας, ἁκάμαντος. indefessus, infatigabilis, ἁκάματα, indefesse, sine lassitudine. Որ ոչն ձանձրանայ կամ թուլանայ. անխոնջ. եւ առանց ձանձրանալոյ. օսանմազ. եօրուլմազ.
Անձանձրոյթ յօժարութեամբ յաղօթս. (Յճխ. ՟Ե։)
Ուսուցանելով՝ անձանձրոյթ. (Խոր. ՟Գ. 67։)
Անձանձրոյթ մտօք, կամ յորդորմամբք. (Պիտ.։)
Ստուգեսցո՛ւք զմեզ արդեամբք (սգաւոր սքեմաւ) յանձանձրոյթ սուգ. (Կլիմաք.։)
Անձանձրոյթ խօսել, կամ բողոքել, պատմել, հրատարակել, աղօթել, եւ այլն. (Փարպ.։)
Անձանձրոյթ խնդրել յԱստուծոյ. (Եղիշ. ՟Բ։)
Անձանձրոյթ երկասիրելովն, կամ կալով ի սպասաւորութեան։ Անձանձրոյթ պշնուն զգիշերս ողջոյն. (Պիտ.։)
cavern, den, cave.
• , ի-ա հլ. «այր, քարայր» ՍԳր. որից անձաւամուտ «անձաւները մտած բնակած» Կորիւն. քարանձաւ ՍԳր. Ոսկ. սղ. քարան-ձաւամուտ Առաթ. յետին են անձաւախիտ Յհ կթ. անձաւահոս առնել «այրի մէջ գցել» Մխ. այրիվ. 81. պաղանձաւ Խոր.։
• ՆՀԲ և Հիւնք, անձուկ «նեղ» բառի հետ են կապում։ Նոյնը նաև Patrubány IF 12 164 և ՀԱ 1903, 152։ Մառ ИАН 1918, 340 ան մասնիկով ձաւ արմատեռ որ է վրաց. ցիցաբո «սեպ ժայռ»։
որ եւ ՔԱՐԱՆՁԱՒ. Քարայր, փապար. խորշ. անձուկ եւ ամուր վայր. ամուրք. եւ ըստ այսմ է ի սուրբ գիրս περιοχή. muitio.
Էր Դաւիթ յանձաւին։
Մի՛ նստիր յանձաւիդ. (՟Ա. Թագ. ՟Ի՟Բ. 4. 5։)
Ընդդէմ արեգական կողմն անձաւին. (Խոր. ՟Ա. 15։)
Ոչ բարձրութիւնք լերանց, ոչ անձաւք քարանց. (Նար. ՟Խ։)
Որ կերակրիւր ի յանձաւին, ի յագռաւուց բերեալ հացին. (Յիսուս որդի.։)
Նաւ ի նմին ի նաւահանգստին յանձաւ ուրեք խորտակեալ. (ՃՃ.։)
Լինի եւ ա.
Անձաւ տեղի. իբր փապարեալ, գոգաւոր. (Ասող. ՟Գ. 41։)
cavernous.
Ուր իցեն խիտ առ խիտ անձաւք.
Դադարէին յանձաւախիտ ամրոցս մայրեացն Գարդմանաց. (Յհ. կթ.։)
not made by hands, natural, spiritual.
ἁχειροποίητος. non manu factus. որ եւ ասի առանց ձեռագործի. ոչ գործեալ ձեռամբ. ոչ կազմեալ մարդկային արհեստիւ.
Անձեռագործ խորան, կամ թլփատութիւն. (Եբր. ՟Թ. 11։ Կող. ՟Բ. 11։)
Անձեռագործ շինուած Քրիստոսի. (Եղիշ. ՟Ե։)
Անձեռագործ երկնից կամար, կամ հիմն հաւատոյ. (Նար. խչ. եւ Նար. եկեղ.։)
Զգեցցի զանձեռագործ հանդերձն. (Վրք. հց. ՟Ի՟Զ։)
Որ յաթոռ յանձեռագործ նստիս Բանդ Աստուած։ Աստուածածին տաճար անձեռագործ՝ Բանին Աստուծոյ. (Գանձ.։)
Եւ որպէս բնական. ի բնէ յօրինեալ.
Պարիսպս անձեռագործս ունելով. (Պտմ. աղեքս.։)
Անձեռագործ պարսպեալ Նեղոսիւ. (Խոր. ՟Գ. 62։)
cf. Անձեռագործ.
Երկնային անձեռակերտ կամար. (Անան. եկեղ։)
Յարկ անձեռակերտ. (Նար. մծբ.։)
handless;
without succour.
ἅχειρ, ἅχειρος, ἅχειρης. manibus carens, mancus. Որոյ ոչ գոն ձեռք. ձեռնատ. եւ անգործ ձեռօք. էլսիզ.
(Զկուռս) անոտս անձեռս ի վերայ ուսոց իւրեանց կրեն. (Թղթ. բարուք.։)
Առանց ձեռին.
Վէմն ի լեռնէն անձե՛ռըն հատեալ. (Գանձ.։)
that cannot be taken in hand, extremely difficult;
untractable.
Յոր ἁνεπιχείρητος, ἅληπτος. qui nequit assequi, qui non prehenditur. չէ մարթ ձեռն արկանել կամ հասուցանել. ոչ ածելի զբռամբ. անըմբռնելի. անհպելի, անհնարին. ել վուրուլմազ. տօգանըլմազ. դութուլմազ.
Ամենեւին անհասանելին՝ անյուսալի է, եւ անձեռնարկելի. (Ածաբ. ծն.։)
Մկրտութիւն՝ կնիք անձեռնարկելի. (Բրս. մկրտ.։)
Զանձեռնարկելին ամենեւին, եւ զանըմբռնելին ի մահուանէ բնութիւն, այս ինքն զԱստուածութիւն. (Պրպմ. ՟Լ՟Է։)
Վերամբարձութիւն անձեռնարկելի։ Ոչ երբէք ելանէ ըստ բան քո իր անձեռնարկելի. (Նար. ՟Հ՟Ե. ՟Հ՟Զ։)
Ո՛չ է պարտ անհաս եւ անձեռնարկելի իրաց պատմօղ լինել։ Պարգեւս անձեռնարկելիս խոստանայր. (Լաստ. ՟Ի՟Ե։)
Աղօթէ, զի եւ մայրն անձեռնարկելի մնասցէ շանցն. (Վրդն. սղ.։)
Թէպէտ եւ ինձ յոյժ ծանունք են, եւ անձեռնարկելիք. (Նանայ. յռջբ։)
Պէսպէս պտուղ առաքինութեանցն՝ անձեռնարկելի էր սատանայի. (Լմբ. սղ.։)
Բարկացողն՝ անձեռնարկելի խրատտուաց. (Սարգ. յկ. ՟Դ։)
Խոնարհութիւն շտեմարան անձեռնարկելի է գողոց. (Կլիմաք.։)
ԱՆՁԵՌՆԱՐԿԵԼԻ Է. Անհնար է. անմարթ է.
Մերով բնութեամբ անձեռնարկելի էր հպել ի նորայն բարձրութիւն. (Շ. մտթ.։)
Ինձ յոքունց տարացոյց վկայս կացուցանել ո՛չ է անձեռնարկելի. (Մագ. ՟Ի՟Ա։)
untameable, savage, wild
ԱՆՁԵՌՆԸՆԴԵԼ որ եւ ԱՆՁԵՌՆԸՆՏԵԼ. ἁτίθασσος, ἁτιθασσότατος. non mansuetus, intractabilis. Ոչ ընդելեալ ընդ ձեռամբ. ոչ ընտանի. վայրենի. եապանի. վահշի. ալըշմամըշ.
Կենդանեացն այլք մարդասէրք եւ սննդակիցք, եւ կէսք անձեռնընդել եւ ազատք. (Առ որս. ՟Է։)
Զօրէն շանց վայրենեաց եւ անձեռնընդելից։ Յընդելեաց եւ յանձեռնընդելից յանասնոց յանբաւ կոյտս։ Զանցուցանելով եւ զվայրենագունօքն եւ զանձեռնընդելիւքն՝ զառիւծուք եւ զկոկորդիլոսիւք։ Վայրենեացն եւ անձեռնընդելեացն. (Փիլ.։)
Զանձեռնընդել չար գազանիդ։ Զանձեռնընդել վայրագիդ։ Ոչ միշտ վայրաբնակ լինելով՝ ընդ անձեռնընդելսն հաւասարէ։ Եւ յերկրէն անգամ առ ի ընդոստումն երկիւղի անձեռնընդելիցն յառնել. (Պիտ.։)
helpless, without succour.
Որ չունի զձեռնկալու. անօգնական. ձեռք բռնօղ մը չունեցած.
Անձեռնկալ կապեալ եղկելիս ի տարակուսի. (Նար. ՟Ի՟Զ։)
that cannot reach or accomplish, incapable, unskilful.
Ուր ոչ հասանէ ձեռն. cf. ԱՆՁԵՌՆԱՐԿԵԼԻ.
Բնակութիւն քո երկնից երկինք են՝ աներեւոյթ անձեռնհաս ձեռին մարդոյ. (՟Գ. Մակ. ՟Բ. 8։)
Յանձեռնհասն բարձրութենէ. (Նար. ՟Կ՟Զ։)
Տեսանէին անձեռնհաս զգանձն, եւ զինքեանս ի խոր աղքատութեան. (Սկեւռ. լմբ.։)
Անձեռնհաս ի յափշտակողաց. (ՃՃ.։ Իսկ Նար. ՟Կ՟Զ.)
Անձեռնհաս տագնապ". իմա՛ անհնարաւոր։
Որոյ ձեռն ոչ հասանէ ի հոգալ զկարեւորս, կամ առնել ինչ. անբաւական. անկար. տկար. չատիկօղ.
Ինքեանք անձեռնհաս են, եւ վտանգեալք. (Փարպ.։)
Ոչ միում ումեք յայսցանէ անձեռնհաս է Աստուած. (Եւագր. ՟Ժ՟Գ։)
towel.
Սպասաւոր որ պատրաստէր մահիճս, կամ ջուր ի ձեռս արկանել, կամ անձեռոցս մատուցանել. (Յհ. կթ.։)
napkin.
Նուազականն վերնոյն. փէշկիրճիք. մաքրամաճըգ.
Զիւր իսկ զանձեռոցիկն ի նմանէ ի զատ յափշտակելով՝ հարստապէս նովին իսկ լնուին զբերան նորա. (Յհ. կթ.։)
unformed.
ἁσχημάτιτος. figura vel forma carens. Անբաժ ամենեւին ի նիւթական ձեւոյ եւ ի կերպարանաց մարմնոյ.
Անձեւն եւ անշօշափելին. (Առ որս. ՟Է։)
Անշօշափելւոյ եւ անձեւին Աստուծոյ։ Յանձեւսն իմացութիւնս. (Դիոն.։)
Անտեսիդ տեսիլ, եւ անձեւիդ կերպարան. (Շ. գանձ վրդվռ.։)
Անփոփոխելի պատկեր՝ ի մեր կերպարանութեան՝ անձեւ էութեանն Հօր. (Լծ. ածաբ.։)
Զանձեւն տե՛ս, եւ զանտանելին ծանի՛ր. (ՃՃ.։)
Անձեւ անորակ. (Սկեւռ. աղղ։)
Կամ չեւ եւս ձեւացեալ. ձեւանալի այլով իւիք. կամ անձեւ ըստ ինքեան. ἁσχήματος. nonfiguratus.
Նախաստեղծեալն լոյս անձեւ գոլով՝ ձեւացաւ ի չորրորդում աւուրն յարեգակն եւ ի լուսին եւ յաստեղս. (Մաքս.։)
Նոյն իսկ է լոյսն, թէեւ յայնժամ անձեւ էր. (Դիոն.։)
Անձեւ նրբութիւն հրոյն՝ ձեւոյն երկաթոյն քանակի. (Ոսկիփոր.։)
Ոչ ձեւացեալ ի ցոյցս մարդկան. անկեղծ. անպաճոյճ. non fucatus.
Հերացն կտրել ցուցանէ զմաքուր եւ անձեւ կեանսն. (Դիոն.։)
Տձեւ. տգեղ. անշուք. անշնորհ. անվայելուչ. անյարմար. անպատեհ. յոռի. պիչիմսիզ. եօրտամսըզ. պէդ. ἁσχήμονος. deformis, tuepis.
Զի եւ ոչ ծածկէին զիւրեանց զամօթն, եւ զանձեւ տեսութիւնն. (Բրս. բարկ.։)
Անձեւ խայտառակութեամբ յայտնապէս պատկառեցուցանել. (Փիլ. ՟ժ. բան.։)
Պա՛րտ է այսպիսեացս անձեւ հարցմանց ոչ առնել սկիզբն. (Պրպմ. ՟Ի՟Է։)
Յանտպաւորական նմանութեան անձեւ օրինակաց. (Նար. ՟Հ՟Դ։)
Անձեւն անդէմ է։ Անձեւն եւ անդէմն եւ անկերպարանն. (Խոսրովիկ.։)
to lose shape, to become deformed.
ԱՆՁԵՒԱՆԱԼ Տգեղանալ. անշքանալ, եւ տգեղ ինչ գործել. ἁσχημονέω. deformor, indecore perago.
Մերկացեալ յառաքինութեան զգեստուց, եւ անձեւացեալ ի մեղացն. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Թ։)
Ձայնս անվայելուչս արձակել, եւ ի կապեղայս ուտել, եւ այլ մերձաւոր այսոցիկ անձեւացեալ. (Բրս. հց.։)
unproductive, unfruitful;
ungrateful, unthankful.
ἁχάριστος. ingratus. Որ փոխան ձրից չառնէ ինչ հատուցումն գո՛նէ շնորհակալութեամբ. անճանաչօղ ձրից. ապաշնորհ. ապերախտ. էյլիք թանըմազ նամքեօր.
Ամենայն բարեօք լցեալք ի նմանէ՝ անձիրք առ տուիչն երեւեցան։ Անձիրս լինել ի վերայ երախտեաց. (Ճ. ՟Գ.։)
Անարժանս բարեաց, անձիրս երախտեաց. (Նար. ՟Կ՟Է։)
Յագահութեան բագին՝ չտեսանես թեւս թռչնոց խանձատեալս, եւ ո՛չ անձիր եւ ճենճեր ոխեալ, այլ զմարդկան մարմինս խորովեալս. (Ոսկ. եփես. ՟Ժ՟Ը.) իմա՛ ըստ յն. բուրումն անախորժ եւ ճենճեր ի վեր յորձանս իմն առեալ։
fumitory.
որ եւ իբր ռմկ. (թերեւս ուղղագոյն,) ԱՆԾԽՈՏ. Բոյս դառնահամ, որ ի (Հին բռ.) գրի
Շահթառակ, շահթառտ. անձխոտ, եւ կանաչաց թագաւոր։ Ի բառս Գաղիան. եւ ի Բժշկարանս ՝ գրի նա եւ ԸՆՁԱԽՈՏ, ԸՆԾԱԽՈՏ. իմա՛ ո՛չ խոտ ընձու, այլ ՝ իբր խոտ ծխոյ կամ ծխոտ. համայն ծուխ. զի եւ յն. ասի καπνός եւ լտ. fumaria, fumus terrae. արաբ. եւ պրս. շահթէրիճ, շահթէրէ (թագաւոր խոտոց). բէնիրէ, բէնիսէ.
panting with desire, very desirous.
narrow;
desirable.
ἑπιπόθητος. desiderabilis, optatus. Արժանի անձկալոյ. կարօտով սիրելի. ցանկալի. բաղձալի. տենչալի. կարօտալի. կարօտով փափաքելի, սիրուն. արզուլայաճագ. միւրատ էտէճէք.
Եղբարք իմ սիրելիք եւ անձկալիք. (Փիլիպ. ՟Դ. 1։)
Զանձկալի (կամ զանծկալի) վայրս. (Փարպ.։)
Կենացն անձկալեաց։ Յանձկալի երեսաց։ Մասին անձկալեաց լուսոյ արժանի ցուցեալ. (Նար. ՟Ե. ՟Ժ՟Թ. ՟Խ՟Բ։)
Անձկալի խնդրուածք. (Յճխ. ՟Գ։)
Անձկալի փափաքումն. (Մագ. ՟Ե։)
Անձկալի սրտիւ ակն ունել գալստեան Քրիստոսի յերկնից, (Մաշտ.։)
cf. Անձկալի.
cf. ԱՆՁՈՒԿ. նեղ, բարակ.
Լայնական հնարք, անձկական պայման։ Որքան անձկականն գիծ առ լայնականն ծիր. (Նար. ՟Գ. եւ Մծբ.։) (Կարէ նշանակել եւ կարօտական, տենչողական։)
cf. Անձկայրեաց.
Անձկով կարօտեալ. կարօտով անձկացեալ. ըղձափափաք. արզուլու. հասրէթլի.
Անձկակարօտ տարփմամբ սիրոյ. (Շ. տաղ.։)
to desire, to wish;
to aspire to, to sigh for, to long for.
Անձկամ եւ ոչ տեսանեմ. (Նար. ՟Ի՟Ը։)
Գթալն սրտին է, եւ անձկալն՝ հոգւոյն. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Ե։)
burning with desire, sighing after.
Անձկով այրեցօղ կամ այրեցեալ. կարօտով սիրտը էրօղ կամ էրած.
Բազում անձկայրեաց տրտմութեամբ, եւ ծանրաթախիծ հոգով (կամ ոգւով) պաշարեալ. (Բուզ. ՟Գ. 11։ եւ Կորիւն.։)
to be narrow;
cf. Անձկամ.
ԱՆՁԿԱՆԱՄ որ եւ ԱՆՁԿԱԼ. ποθέω, ἑπιποθέω. desidero, concupisco. Անձուկ ունել կամ կրել. կարօտանալ. ցանկանալ. փափաքել. հասրէթ չէքմէք, արզուլամագ, միւրատ էթմէք.
Ի մեկնել նորա՝ անձկանայ առ նա։ Անձկացեալ եմ տեսանել զձեզ։ Անձկացեալ են առ ձեզ վասն առաւել շնորհացն Աստուծոյ՝ որ են ի ձեզ։ Անձկացեալ եմ առ ձեզ ամենեսին գթովքն Քրիստոսի Յիսուսի։ Ինքն իսկ յոյժ անձկացեալ է տեսանել. (Իմ. ՟Դ. 2։ Հռ. ՟Ա. 11։ ՟Բ. Կոր. ՟Թ. 14։ Փիլիպ. ՟Ա. 8։ ՟Բ. 26։)
Յորժամ յափշտակեսցէ զանձկացեալս իւր։ Այժմ տեսանես զՔրիստոս, առ որ անձկացեալն էիր. (Ագաթ.։)
Ընդ նեղ դուռն անձկացեալ ճանապարհին, (Շար.) է երկդիմի, այս ինքն նեղ, անձուկ. կամ ցանկացեալ, ցանկալի։
lively desire, impatience;
անձկանօք, impatiently;
սպասել անձկանօք, to wait impatiently.
to reduce to extremities, to force;
to narrow, to contract, to restringe.
Տալ անձկանալ. յանձկութիւն եւ ի նեղ արկանել. նեղել. ճնշել. նեղը ձգել. սըգըյասօգմագ.
Եւ զԱրտաշիրն անձկացուցեալ, մինչ ի հնդիկըս փախուցեալ. (Շ. վիպ.։)
Յանձին մեղացն յիշատակէ անձկացոյց (կամ անծկացոյց) զնա. (Ոսկ. փիլեմ.։)
narrowness, contractedness;
pressure;
constraint;
anxiety, inquietude, chagrin, trouble, vexation, care, affliction, tribulation, anguish.
ԱՆՁԿՈՒԹԻՒՆ գրի եւ ԱՆԾԿՈՒԹԻՒՆ. στενοχωρία, συνοχή. angustia, coarctatio. Անձուկ գոլն. ամփոփումն. նեղութիւն տեղւոյ, եւ նուազութիւն իրաց. սակաւութիւն. տառլըգ.
Անձկութիւն վայրացն. (Յհ. կթ.։)
Վասն անձկութեան ճանապարհին՝ որ տանի ի կեանս. (Կամրջ.։)
Պատուհանին անձկութիւն։ Արդարութեան արեգակնդ ի յանձկութիւն սրտիս մտցէ։ Յաւէտ անձկութեամբ ամփոփին։ Ամենանուազ անձկութեամբ լքեալ հրէութիւնն. (Նար.։)
Ախորժեմ բարի առնել, այլ չառնէ զբան՝ իրացն անձկութիւն (կամ անծկութիւն). (Սեբեր. ՟Թ։)
Որ վաստակին, յանձկութիւն պնդեն (զորովայն), եւ յորժամ նեղանայ, ոչ կամի զբազում կերակուրս. (Կլիմաք.։)
Մանաւանդ՝ նեղութիւն սրտի յերեսաց նեղութեանց հասելոց. տագնապ. տառապանք. եիւրէք տառլըզը, սըգլէթ.
Յանձկութեան քում եւ ի նեղութեան քում, որով նեղեսցէ զքեզ թշնամին քո։ Նեղութիւն եւ անձկութիւն եւ մութ։ Ի նեղութեան եւ յանձկութեան։ Նեղութիւն եւ անձկութիւն ի վերայ ամենայն մարդոյ՝ որ գործէ զչար։ Նեղութի՞ւն, թէ անձկութիւն։ Զեղութիւն եւ զանձկութիւն գտի։ Յանջրդւոյ, յանձկութենէ, եւ ի թշուառութենէ. եւ այլն։
Նեղութիւն եւ անձկութիւն հասցէ նմա. (Յոբ. ՟Ժ՟Ե. 24.) յն. որ է հարկ, եւ վիշտ վտանգի։
Եթէ յայտնեսցի օրն իմ անձկութեան։ Հալածեա՛ զյուսահատ անձկութեան հոգւոյս մթութիւն։ Բա՛րձ զանձկութիւնն ընդ թշուառութեանցն. (Նար. ՟Ի՟Ե. ՟Խ. ՟Ղ՟Ա։)
Անձուկ սրտի, կարօտ, փափաք, տենչ. անձկալն. արզու, հասրէթ, միւրատ.
Փեսային անձկութեամբ մաշիմ։ Անձկութեամբ սիրոյ քոյ յիշատակի։ Փափագ անձկութեան. (Նար. ՟Ժ՟Բ. ՟Ղ՟Բ. ՟Ղ՟Ե։)
person;
hypostasis, personality;
creature, being;
soul;
mind;
heart;
myself, thyself, himself;
անձամբ, personally;
անձամբ անձին, by one's self, personally;
զանձամբ դառնալ, to turn back;
զանձամբ արկանել, to put on, յանձին բերել, to imitate;
յանձին ունել, to accept, to approve;
չառնուլ յ—, to refuse, to deny;
սիրէ նա զ— իւր, he loves himself;
վասն անձին եւեթ տամ պատասխանի, I only answer for myself;
երգնում յ— իմ, թէ այդ այդպէս է, on my soul, it is so;
զգաստանալ յանձին, to revive, to recover one's senses;
փոյթ ունի նա վասն անձին, he takes care of himself;
անձին առնել, to commit suicide;
եռն յանձին հարկանել, to boast of, to flatter one's self, to prick one's self;
յ— առնել, to recommend, to confide;
յ— լինել, to commend one's self, to have confidence in, to confide in, to be committed.
• , ն հլ. (-ձին, -ձինք, -ձանց, կայ նաև հյց. անձունսl Եփր. համաբ. 207) «մարդ, մարդ ինքը» ՍԳր. Ագաթ Եզն. Ոսկ ևն. բազմաթիւ ոճերով ու դարձուածներով. ինչ. անձամբ, անձամբ անձին «ինքնին», ան-ձին առնել «անձնասպանել», զանձամբ առ-նու «հագնիլ, վրան առնել», ըօտ անձինձ առնուլ «ստանձնել», յանձն բեկանիլ, զան-ձամբ դառնալ «իր շուրջը պտտիլ», յանձին ունել «վրան առնել, ընդունիլ, խոստանալ», ձեռն յանձին հարկանել «պարծենալ», յան-ձըն առնել «յանձնել», յանձն առնուլ «իր վրայ վերցնել». բոլորն էլ հին և ընտիր։ Ածանցման մէջ մտնում է անձն ձևով, յօդակապով կամ առանց յօդակապի և խիստ քիչ անգամ մի-այն անձ կամ անձին ձևով։ Այսպէս 1. ան ձըճ ձևից՝ յօդակապով. անձնագով «ինքնա-գով» Ոսկ. մ. բ. 10. անձնադիւր «թուլամորթ, հեշտասէր» Ոսկ. եբր. Եզն. անձնակամ «ան, կախ» Բուզ. դ. 5. Ագաթ. անձնակից Կնիք հաւ. 31, անձնամատն Ա. թագ. ի. 30. անձ-նապահ ՍԳր. անձնապահապետ Ա. թագ. իը. 1 անձնատուր ՍԳր. Ոսկ. մ. բ. ստանձնակիր, ստանձնաւոր «բեռնակիր, մշակ» (նորագիւտ բառեր) Բ. մնաց. բ. 18, լդ. 13 (ըստ նորպ-գիւտի).-2. առանց յօդակապի, ձայնաւորի մօտ կամ բառավերջում. ինչ. անձնգովութիւն Ոսկ. անձնհանոյ Բրս. հց. յանձնապաստան ՍԳր. Կոչ. անձնսիրութիւն Ոսկ. մ. ա. 16. անձնտէր Պիսիդ. անձնդիւր Առակ. ծդ. 23 Ոսկ. ա. տիմ. անձնապուր Ոսկ. ես. Եզն. անձներ «մեծամարմին, խոշոր» Ոսկ. մ. բ. 22. անձնընտիր Եղիշ. անձնիշխան Երն անձ-նիք «իրան» Ճառընտ. անձնիկ (չունի ԱԲ) Թլկր. 29. առանձնել «ընդունիլ» Սեբեր. ըս-տանձնել «շալկել» Ագաթ. Բուզ. յանձնել Ե-ղիշ. Խոր. անձնիւր (գրուած սովորաբար անցնիւր) «իւրաքանչիւր, ամէն մէկը իր» Ոսկ. Եզն. Սեբեր. Եւս. քր. անցնուրոյն «ա-մէն մէկինը զատ զատ» (փխնկ. գռեւու անձ-նուրոյն) Յհ. կթ. դատարկանձն Ա. տիմ. ե. 14. միանձն Վեցօր. կոպտարանձն Խոր. հա-մանձն «ընկերակից» Պրպմ. 423ա (նորագիւտ բառ), կիսանձն Շիր. մեծանձն Պիտ. Կաղկնտ. վեհանձն կղկնտ. անանձն Ոսկ. ես.-3. անձ-ձևից են՝ յանձանձել ՍԳր. Ոսկ. յանձանձիչ Երեմ. Խթ. 1. Ոսկ. ես. Կիւրղ. Ծն. Եւս. քր. անձնուէր, անձնուիրութիւն, անձնուիրաբար (նոր գրականում կազմուած՝ փխ. հնաձև անձնանուէր ևն).-4. անձին ձևից կայ մի-այն առանձին, առանձինն «մինակ» ՍԳր. Ա-գաթ. Ոսկ. Սեբեր.-Նոր գրականում կազ-բաած ոարեր են՝ անձնականութիւն, անձնա-պաշտպանութիւն, անձնապատւութիւն, անձ-նավստահ, անձնատուութիւն, անձնազոհ, անձնափոխանորդ ևն.
• = Հնխ. ang'hen-ձևից. սրա պարզական արմատն է հնխ. anə-«փչել, շնչել», որից սանս. ániti «շնչում է», ánila «քամի», յն. ἄνεμος «քամի», գոթ. us-anan «արտա-շնչել», հսլ. vonja «գոլորշի», vonjati «հո-տիլ»։ Հների մէջ հոգին ըմբռնուելով իբր շունչ կամ քամի, ծագում է նոյն արմատից. հմմտ. Եզն. 90՝ «Քանզի ոգւոյ և հողմոյ անուն եբ-րայեցերէն և յունարէն և ասորերէն նոյն է. նա թէ և հայերէն ոք մանր միտ դնիցէ, նոյն-պէս գտանի, յորժամ տագնապեալ ոք յումիքէ իցէ, ասէ. Չետ ոգի կլանել, չետ ոգի առնուլ. և այնու զօդոյս՝ զոր միշտ ծծեմք, յայտ առնէ»։ Ըստ այսմ նոյն արմատից ունինք լտ. anima «օդի հոսանք, քամի, շունչ, հոգի», animus «հոգի», թոխար. āñm «հոգի», հիսլ. andi, ond «հոգի», բրըտ. eneff «հոգի»։ Պարզ արմատի g'h աճականով՝ հշվէդ. ange, շվէդ. anga, դան. ange «շոգի, գոլորշի», հհիւս. angi «անուշահոտութիւն, բոյր», նորվ. ange «անուշ հոտ»=գոթ. *agga, *aggins, հիսլ. angi «հոտ, բոյր» և հյ. անձն, որի առած ջին իմաստը եղել է «հոգի». հմմտ. պրս. [arabic word] jān «հոգի. 2. մարմին» և աշխ. հոռե. որ հիմայ նշանակում է նաև «անձ». ինչ. երկու հոզի, մի քանի հոգի ևն։ Տե՛ս Po-korny 1, 58, Ernout-Meillet 51, Walde 44. Boisacq 61. նոյն արմատիզ է նաև հողմ, որ տե՛ս առանձին։
• ՆՀԲ լծ. ինձ, ինքն և արաբ. ինս, ինսան «մարդ»։ Pictet, բ. տպ. գ. 276 պրս. ān «խելք» ևն բառերի հետ սանս. an «շնչել»։ Մառ ЗВО 5, 317 զնդ. aჩhս։ Հիւնք. ցանկութիւն բառից։ Diefenbach, Wort. der got. Spr. 1, 47 an «շունչ» արմատից, ինչպէս սանս. atman-, Bug-ge IF 1, 450 արմատը դնում է անձ, որ պահուած է գտնում նախ-անձ բառի մէջ, իբր նախ «առաջին»+անձ <*and-<հնխ. snt'-, ծագած es «լինել» արմա-տից. հմմտ. յն. ούσια «էութիւն»։ Pa-trubány IF 13, 164 և ՀԱ 1903, 152 ան-
• ձուկ բառի հետ. հմմտ. լիթ. tanu «մար-մին» և սանս. tanu «նուրբ»։ Շէֆթէլո-վից BВ 28, 298 և 29, 55 սանս. náhusa «ցեղակից», náhus «սերունդ», nahuəya «արական»։ Վերի մեկնութիւնը տուաւ Lidén, Arm. Stud. էջ 38։ Karst, Յու-շարձ. 413 թրք. kendü «ինքը», քամեան entu, enta «անձ», Մառ ЗВО 25, 305 ափխազ. ափսը և յն. υοχή «հոգի» բա-ռերի հետ։
• ԳՒՌ.-Ախց. Կր. անձ, Սեբ. անձ, Ակն. օնձ «մարմին» (ինչ. անձը չփլախ «մերկ» ևն). սճերով ասւում է՝ Շմ. անձը փափուկ պահել, Ալշ. անձի միս ուտել «շատ նեղութիւն կրել». Ակն. անձինը վրայ է «մտաւորապէս թոյլ է», Տփ. Ինչ անձէն չէ, էն աշխարէն չէ (ա-ռած), օխչընձօվ «ողջ անձով, կենդանի կերպով». նոր բառեր և առումներ են՝ անձ Վն. «յղի կովի իգական անդամը», ան-ձամեռ Դվ. «թուլամորթ, ծոյլ, պղերգ», ունձ-կուտուր Վն. (<անձկոտոր) «նազելով քայ-լող, հպարտ, ինքնահաւան», անձիկ Ակն. «անձ», առընձի Ալշ. «առանձին». իսկ անձ-նահուր Ապ. «առասպելական էակ» ձևափո-խուած է ազնաւոր բառից։
• ՓՈԽ.-Քրդ. [arabic word] arzi «մինակ» ըստ Jus-ti, Dict. kurde, էջ 5, հյ. առանձին բառից է. հմմտ. յատկապէս Ալշ. առընձի ձևը,
Եւ ոչ զէն զանձամբ առնոյր. յն. զէն շարժել. (Ոսկ. ես.։)
Եւ յանձն առնուլ. վըրան առնել, ճիտը առնել.
(լծ. հյ. ինձ, ինձէն, ինքն. եւ ար. ինս, ինսան). Ինքնութիւն իմացական եւ բանաւոր էակի՝ դիմաւ որոշելոյ. անհատն բնութենակից դիմաւորաց. որ եւ ասի դէմ, կամ անձնաւորութիւն, եւս եւ հոգի, եւ այլն։ Ըստ բուն հայկաբանութեան, անձն է ինքն՝ յամենայն դէմս. որպէս ես ինքն, դու ինքն, նա ինքն, ինքեանք, եւ այլն. կամ իւր, իւրեանց. քէնտին, քէնտի, քէնտիլէրի. վասն որոյ ի յն. եւ լտ. բացատրի դերանուամբքս. αὑτός, ἑμαυτοῦ, σεαυτοῦ կամ σαυτοῦ, ἐαυτοῦ. ipse, mei ipsius, tui ipsius, sui ipsius.
Շամբշելոյն սուր առեալ եւ յանձին արարեալ՝ ի շամբշանացն բուժի։ Սուր առեալ եւ անձին առնիցէ. (Ոսկ. մտթ. եւ Ոսկ. ՟ա. թես.։)
Յանձն իմ երդուայ՝ ասէ տէր (յն. լտ. յիս ինքն)։ Առնել զնա չար կամ բարի յանձնէ իմմէ։ Յանձնէ տուժէի։ Եւ ոչ զանձն արժանի համարեցայ առ քեզ գալոյ (յն. լտ. զիս ինքն)։ Եթէ ես վկայեմ վասն անձին իմոյ։ Սուրբ առնեմ զանձն իմ։ Յանցաւոր զանձն իմ ես ինձէն երեւեցուցանեմ։ Համարիմ զանձն (կամ զանձն իմ) երանելի։ Ցո՛յց զանձն քո քահանային (յն. լտ. զքեզ ինքն)։ Սիրեսցե՛ս զընկեր քո իբրեւ զանձն քո։ Փրկեա՛ զանձն քո, եւ զմեզ։ Դու վասն անձին քոյ վկայես։ Գանձես անձին քում։ Ամենայն թագաւորութիւն բաժանեալ յանձն իւր։ Վկայէք զանձանց։ Յանձանց իսկ ոչ ընտրէք զարժանն։ Առ ոմանս պանծացեալս յանձինս։ Լացէ՛ք ի վերայ անձանց ձերոց։ Մի՛ ոք զանձին եւեթ խնդրեսցէ։ Զանձինս իւրեանց արարին ներքինիս։ Զանձն (կամ զինքն) ոչ կարէ ապրեցուցանել։ Ասել զանձնէ, թէ իցէ ոմն։ Յորոց պահեալ զանձինս՝ բարւոք գործիցէք. եւ այլն։
Թաքուցանել զանձն։ Որք անձանց են թշնամիք. (Ագաթ.։)
Տուաք զանձինս. (Փարպ.։)
Զանձինս մեր, եւ զմիմեանս. (Ժմ.։)
Յանձա՞նց ինչ ունիցին զայնպիսի շարժմունս, թէ յԱստուծոյ. (Եզնիկ.։)
Անձամբ զանձն քո արասցես մահապարտ. (Եղիշ. ՟Ը։)
Դու ապաքէն հաւատս ունիս, կա՛լ առ անձինն առաջի Աստուծոյ. (Հռ. -Ժ-Դ. 22.) յն. առ քեզ ինքեան ունիջի՛ր. տե՛ս եւ ԱՌԱՆՁԻՆ։
Ասա՛ առ անձինդ (դու ցքեզ). ընկեր՝ վասն որո՞յ եկիրդ. (Կլիմաք.։)
ՅԱՆՁՆԷ, ՅԱՆՁԱՆՑ. ԱՆՁԱՄԲ, ԱՆՁԱՄԲՔ. ԱՆՁԱՄԲ ԱՆՁԻՆ. իբր մ. որպէս ինքնին. իւրովի. իւրեւ. ինձէն. յինէն. քեզէն. ի քէն. մեզէն. ձեզէն. ἁπ’ ἑμαυτοῦ (յիմմէ) αὑτοί ἑν ἐαυτοῖς (ինքեանք յինքեանս). ἁφ’ ἐαυτοῦ (յիւրմէ յինքենէ) եւ այլն. ինքիրմէ, իր քովէն. քենտինտէն, եւ այլն.
Ոչ կարեմ ես յանձնէ առնել եւ ոչինչ։ Ոչ եթէ յանձնէ ինչ խօսիմ։ Ես գնեմ զնա անձամբ իմով։ Որ յանձնէ իւրմէ խօսի, փառս անձին իւրում խնդրէ։ Զայս ոչ յանձնէ ինչ ասաց։ Ուռն ոչ կարէ պտուղ բերել յանձնէ իւրմէ։ Ոչ եթէ յանձնէ ինչ խօսիցի։ Անձամբ յանձինս զվճիռ մահու ընկալաք։ Ոչ եթէ անձամբ բաւական եմք խորհել ինչ իբրեւ ի մէնջ։ Անձամբ յանձինս զանձինս չափեն։ Եւ ոչ եթէ անձամբ քո առնու պատիւ. եւ այլն։
Ինքնին անձամբ անձին առնէր իւր պատասխանի. (Դտ. ՟Ե. 29. (յն. ինքն դարձոյց զբանս ինքեան առ իւր ինքն։))
Անձամբ անձանց ամօթալից առնել զերեսս իւրեանց. (Ագաթ.։)
Անձամբ յանձնէ դարձոյց զկամսն ի չարն։ Անձամբ զանձն դարձոյց ի լաւէ անտի ի յոռին։ Հնարս խնդրէր՝ եթէ՛ անձամբ, եւ թէ՛ այլով. (Եզնիկ.։)
Անձամբ ինչ ոչ կարէր վճարել։ Շապուհ էր ցասմամբ ընդ Խոսրովայ ի բարեկամանալն Արկադեայ անձամբ. (Խոր.։)
Վկայեմ անձամբ անձին։ Անձամբ անձին մահու կշտամբիչ։ Անձամբ ինձէն յոգի մահացեալ։ Զիա՞րդ անձամբ ինձէն զստութիւն իմ ծանակեցից. (Նար.։)
Անձա՞մբ հրամայիցես վճարել զայն. (Ոսկ. մ. ՟Բ. 10։)
Արեգակն միայն միով անձամբ (այս ինքն ինքեամբ կամ ինքնին առանձին) յորժամ երեւեսցի, զամենայն սահմանս աշխարհի միանգամայն լուսաւորէ. (Շիր.։)
Զնա անձամբ միայն հանեալ հրեշտակին՝ արձակեաց (այս ինքն առանձինն). իսկ զվարդ ոչ միայն լոկ անձամբ, այլեւ ծառայիւք. (Փարպ.։)
ԱՆՁԻՆ ԱՌՆԵԼ կամ ՀՐԱՄԱՅԵԼ. Զիւրովի երթալ. ինքը զինքը սպաննել։ (Առակ. ՟Ժ՟Ը. 9։ ՟Բ. Մակ. ՟Ժ՟Դ. 49։ ՟Գ. Մակ. ՟Դ. 8։)
Սաւուղաբար արար ընդ անձին իւրում. (Խոր. ՟Գ. 35։)
Ի բուրաստանի ուրեմն անձին արար. (Եւս. քր. ՟Բ։)
ԶԱՆՁԱՄԲ ԱՌՆՈՒԼ կամ ԱՐԿԱՆԵԼ. Զիւրեւ առնուլ կամ արկանել. զգենուլ։ (Ել. ՟Լ՟Գ. 4։ Եղիշ. ՟Ը։)
Բժիշկ փորձեալ է՝ որ զայն առնու զանձամբ ի հիւանդաց՝ որք յամենեցունց անյուսալիք իցեն. (Ոսկիփոր.։)
ԸՍՏ ԱՆՁԻՆՆ ԱՌՆՈՒԼ կամ ԲԱՌՆԱԼ, եւ այլն. ըստանձնել. ի վերայ իւր բառնալ. շալակել. շալկել.
Զմահիճսն ետ առնուլ ըստ անձինն. (Եփր. համաբ. եւ Եփր. աւետ.։)
Բարձեալ զմի մի ըստ անձին՝ տարաւ հեռի. (Փարպ.։)
Սանդուխս ըստ անձին բարձեալ. (ՃՃ.։)
Տասն խրասախ բերէր ըստ անձին. (Բուզ.։)
Տիկ ունիցի ըստ անձին։ Իւրաքանչիւր ոք կարիս ցաւոց ըստ անձին ունէր. (Ոսկ.։ եւ Երզն. մտթ.։)
Զդրունս քաղաքին առ ըստ անձին. (Եփր. դտ.։)
ՅԱՆՁՆ ԲԵԿԱՆԻԼ, կամ ԶԱՆՁԱՄԲ ԴԱՌՆԱԼ. Յինքն կոյս անդրէն բերիլ. շրջան առնուլ. շուրջհայել. պտտիլ, դառնալ.
Անդրէն յանձն բեկելոյ ի քարանձաւաց լերանց ձայնից. (Իմ. ՟Ժ՟Է. 18։)
Ջուրքն դարձան զանձամբք. (Եփր. յես.։)
Ոչ միտ դնել էր ասացելոցն, այլ միշտ զանձամբ դառնալ, եւ տեսանել զեկեալսն ի վերայ նոցա. (Ոսկ. յհ. ՟Բ. 30։)
ԶԱՆՁԱՄԲ ԼԻՆԵԼ. Յինքն գալ. զգաստանալ. խելաբերիլ.
Արի՛ կա՛ց, եւ զանձամբ քով լե՛ր.. παρὰ σεαυτὸν γενοῦ. (Պտմ. աղեքս.։)
ԶԱՆՁՆ ԱՌՆԵԼ, ԱՌՆՈՒԼ. cf. Յ, cf. ՅԱՆՁՆ։ Ուստի իբր կր. ՅԱՆՁՆ կամ ՅԱՆՁԻՆ ԼԻՆԵԼ, է Յանձնիլ.
Սուրբ կոյսն՝ Յովհաննու յանձին եղեալ ի փրկչական չարչարանս. (Ճ. ՟Ժ.։)
ՅԱՆՁԻՆ ՈՒՆԵԼ. իբր յանձն իւր կամ ի վերայ իւր առնուլ. ընդունել. պինդ ունել. պահել. եւ խոստովանել, եւ խոստանալ. վըրան առնել. իւսթիւնէ ալմագ. սէօզ վէրմէք, գապուլ էթմէք. տե՛ս եւ ի տառն Փ, ՓՈՅԹ ՅԱՆՁԻՆ ՈՒՆԵԼ.
Զայսոսիկ ձեր յանձին կալեալ, եւ ի սոյն յաճախեալ. (՟Բ. Պետ. ՟Ա. 8։)
Ըստ պատգամին պատշաճի ոչ կարէր ունել յանձին. (Ագաթ.։)
Զօրէնս մոգութեան յանձին կալջիք։ Ոչ կալան յանձին (յն. չընդունի) տանջիլ ի խղճէն, յորժամ զչարիսն յիշեսցէ. (Ոսկ. եբր.։)
Իսկ յանձին կալայց արդեօք (յն. խոստովան եղէց), եթէ կարօղ է փրկել աջ քո. (Յոբ. ՟Խ. 9։ Նոյնպէս եւ Ոսկ. մ. ՟Ա. 17.)
Ասիցես, դժուարաւ է զսովորութիւնն մոռանալ. ունիմ յանձին եւ ես։ Իսկ (Վրք. հց. ՟Ի՟Զ.)
Յանձին կալայ վանականին, թէ ունիմ ինչս բազումս, եւ եթէ շինեցայց՝ տացից ի վանս. իմա՛, խոստացայ։
Առաջիկայն՝ Տեա՛ռն յանձին. (Գր. տղ. յերուսաղէմ.) իմա՛, որ ինչ լինելոց է՝ Աստուած գիտէ, կամ Աստուծոյ թողլի է։
ՁԵՌՆ ՅԱՆՁԻՆ ՀԱՐԿԱՆԵԼ. Ձեռներէց լինել յանդուգն ամբարտաւանութեամբ, կամ արիութեամբ. յանդգնիլ. պարծիլ.
Մոնտանոս հպարտացեալ՝ ձեռն յանձին հարեալ, թէ նա իցէ հոգի բարեխօս. (Եւս. պտմ. ՟Ե. 14։)
Հպարտացեալ եւ ձեռն յանձին հարեալ էին, եւ պարծէին անուամբն Աբրահամու. (Եփր. համաբ.։)
Մի՛ ձեռն յանձին հարկանիցէք, եթէ ունիմք հայր զԱբրահամ. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 11։)
Իւրաքանչիւր անձին։ Երկուց կամ երից անձանց մահու պատճառ։ Անթիւ անձինք. (Փարպ.։)
ՅԱ՛ՆՁՆ. Ոճով ասի՝ իբր Յանձնեալ լիջիր.
Իբրեւ ետես զԳողիադ զի նախատէր զԻսրայէլ, հար ձեռն յանձին սպանանել զայլազգին։ Անուամբն Աբրահամու ձեռն յանձին հարեալ պարծէին ... Եթէ ոք ձեռն յանձին հարեալ իցէ՝ թէ ես Քրիստոսի եմ, գոնեայ իբրեւ զինքն համարեսցի զքեզ։ Որ ոք ձեռն յանձին հարեալ իցէ հաստատուն կալ, զգոյշ լիցի, եւ այլն. (Եփր. թագ. եւ Եփր. ՟բ. կոր. եւ Եփր. ՟ա. կոր.։)
ԱՆՁՆ. Յաստուածայինս՝ է Անձնաւորութիւն, որ եւ ենթակայութիւն առնչական ասի յաստուածաբանից. դէմ. երես. անձ. վիճուտ, սըֆաթ. πρόσωπον. persona, ὐπόστασις. hypostasis, subsistentia.
Երեք Անձինք եւ մի բնութիւն՝ մի Աստուածութիւն, զքեզ խոստովանիմք յաւէտ Սուրբ Երրորդութիւն։ Երրակի թիւ կատարեալ, յերիս Անձինս բաժանեալ (այս ինքն զանազանեալ), Աստուածութեամբ միաւորեալ։ Երրորդութեանդ Երրեակ Անձին. (Ժմ.։) (Շար.։)
Կատարեալ է Հայր՝ անձամբ եւ զօրութեամբ. կատարեալ է Որդի անձամբ եւ զօրութեամբ. եւ այլն. (Յճխ. ՟Բ։)
Կատարումն հաւատոյն՝ զՀայր եւ զՈրդի եւ զՍուրբ Հոգին ճանաչել երիս Անձինս, եւ մի Աստուած. (Խոսր. պտրգ.։)
Մի Երրորդութիւն կատարեալ ի յԱնձանց երից. (Նար. ՟Խ՟Դ. եւ այլն։) Ասի եւ յանսովոր հոլով, անձունք.
Մկրտեցէ՛ք զնոսա յանուն Հօր եւ Որդւոյ եւ Հոգւոյն, զի յայտ արասցէ, եթէ մի բնութիւն են նոքա, որ ի մի անուն անդ երիս Անձունս անուանեաց. (Եփր. համաբ.։)
Ոչ Անձն Հօր՝ է Անձն Որդւոյ, եւ ոչ Անձն Որդւոյ կամ Սուրբ Հոգւոյն՝ է Անձն Հօր. (Սեբեր. ՟Ա։)
Անձն երրորդական, բնութիւն միական, անհատ յաւիտեան։ Անձինք յատկային՝ ի մի գումարին, եւ զանազանին։ Անձն Հօր անծին, բազուկ բարձր Որդին, մատն յայտնեալ Հոգին. Հայր արմատ ծառին, ոստ նմին Որդին, պտուղ Սուրբ Հոգին, միակ յերեքին, Երրեակ միակին։ Լոյս ի լուսոյ՝ Անձն դիմաւոր, Որդի եղեր Կուսին կամաւոր. (Գանձ.։)
ԱՆՁՆ. ի մարդիկ՝ է հոգի բանական. որ եւ ոգի, եւ կենդանութիւն կամ շունչ մարդոյ. ճան. որպէս ψυχή, anima.
Օրհնեա՛ անձն իմ զՏէր։ Օրհնեցէ՛ք անձինք (կամ հոգիք) եւ շունչք արդարոց զՏէր։ Տրտում է անձն իմ (կամ ոգի իմ)։ Որ գտանէ զանձն իւր։ Կորուսցէ զանձն իւր։ Զի՞նչ տացէ մարդ փոխանակ անձին իւրոյ։ Մեծացուսցէ անձն իմ զՏէր։ Յամենայն անձնէ քումմէ։ Դնեմ զանձն իմ։ Դիցէ զանձն իւր ի վերայ բարեկամի իւրոյ։ Սիրտ եւ անձն մի։ Որք ընդ անձին իմոյ զիւրեանց պարանոցս մատուցին։ Ոչ հաճեսցի ընդ նա անձն իմ։ Ամենայն ցանկութիւն անձին քոյ գնաց ի քէն. եւ այլն։
Ոչ եթէ անձն կամ շունչ իցէ դժոխոց. (Ոսկ. ես.։)
Փրկել զանձինս մեր ի փորձութենէ։ Ի փրկութիւն անձանց մերոց. եւ այլն. (Շար.։)
Յերրորդ գիրս յաղագս անձին. Անյաղթ պերիարմ. այն է գիրք Արիստոտէլի յաղագս հոգւոյ. որպէս եւ ի Նիւս. բն. ուր յն. դնի հոգի, ի հյ. ստէպ թարգմանի անձն։ Ուստի անձն եւ մարմին՝ դնին առ նախնիս որպէս հակադրեալ հոգի եւ մարմին.
Զնոյն բաժանել յանձն եւ ի մարմին. (Պիտ.։)
Մարմինն մեղօք գրաւեալ, եւ անձն ի գործոց չարեաց ոչ մեկուսացեալ։ Ախտանամք յանձն եւ ի մարմին։ Քաւութիւնս անձանց, առողջութիւնս մարմնոց։ Լուացմամբ մարմնոյն՝ զանձինն հաւատամք առնուլ սրբութիւն։ Միջնորդաւ անձինն ընդ հողոյ միաւորեցաւ. եւ այլն. (Նար.։)
Անձնս հոմանունաբար ասի առ մեզ. զի անձն ասի հոգի մարդոյ եւ միտք, եւ դարձեալ անձն ասի եւ տեսակ գոյացութեան անհատի. (Ոսկիփոր.։)
Ոչ եթէ անգոյ, եւ կամ առանց մտաց եւ անձին, եւ թանց բնութեան զմերն ընկալաւ ի կնոջէ. (Յհ. իմ. երեւ.։)
Անսովոր է ասել.
Յանձն էառ Աղկիբիադէս ամենեցուն նոցա. այսինքն հաւանեցաւ՝ հնազանդ եղեւ. (Եւս. պտմ. ՟Ե 3։)
Ըստ այսմ՝ ընդդէմ Ապողինարի հերետիկոսի, որ ուրանայր զմարդկային հոգին Քրիստոսի, ասի ի մեզ՝ թէ էառ Քրիստոս զհոգի կամ զանձն, եւ ոչ լոկ մարմին անանձն. եւ ընդդէմ Նեստորի ժանտի՝ որ երկու անձն կամ անձնաւորութիւնս դնէր ի Քրիստոս ըստ կրկին բնութեանց, ասի՝ թէ ոչ գոյր ի Քրիստոս անձն մարդկային, այլ միայն մի անձն աստուածային՝ ունակ կրկին բնութեանց։ Զայս քաջ պարտ է ի միտ առնուլ ուշիմ վերծանողաց զայս բառարան, եւ զամենայն գիրս նախնեաց. թէպէտեւ ի յետին դարս ի վերայ Քրիստոսի բառս ԱՆՁՆ ոչ վարիցի որպէս հոգի, այլ միայն որպէս Անձնաւորութիւն։
ԱՆՁՆ. որպէս զգայական հոգի կամ շունչ անբանից. ψυχή. (լծ. հյ. սիւք)
Զանձինս վիշապաց յագեցուցանիցես. (Յոբ. ՟Ժ՟Բ. 27։)
Խելամուտ լիցես անձանց խաշանց քոց. (Առակ. ՟Ի՟Է. 23։)
Չքոտի եւ անքատ անձամբքն (լուք). (Նար. ՟Կ՟Թ։) (Ա՛յլ է եւ ըստ ՟Ա նշ. ասել ԱՆՁՆ՝ վասն թագաւորութեան, եւ վասն ուռոյ որթոյ, եւ վասն արեգական, եւ այլն, որպէս, ինքն, իւր։)
ԱՆՁՆ. Իսկութիւն գոյաւոր իրաց. գոյացութիւն, հակադրեալ ոչնչի եւ պատահման, որպէս ըստ ընդարձակ առման յն. եւ լտ, ὐπόστασις, οὑσία. subsistentia, et substantia rerum, res subsistens. որք թարգմանին ի մեզ եւ ԳՈՅԱՒՈՐՈՒԹԻՒՆ, ՀԱՍՏԱՏՈՒԹԻՒՆ, եւ այլն.
Չարիքն՝ որ լինին, անձի՞նք ինչ իցեն։ Սպանութիւնն չէ անձն ինչ, եւ ոչ շնութիւն անձն ինչ է։ Զչարիսն ոչ պարտիմք անձինս անուանել, այլ՝ արգասիս անձանց։ Անուանք առանց անձանց են՝ յուշկապարկաց եւ իշացլուց. (Եզնիկ.։)
Անանձն թուին իրքն՝ որ յուսովն են. եւ հաւատքն անձն շնորհեն նոցա. մանաւանդ եթէ՝ ոչ շնորհեն, այլ՝ ինքն իսկ է անձն նոցա. (Սարգ. ՟ա. յհ. ՟Ը. (այն է, յուսացելոց իրաց հաստատութիւն. ըստ յն. իբր՝ սդասիս։))
Իշխան արար զնա (զԱդամ՝ կենդանեաց) դնել զանուանս, որպէս եւ ինքն (Աստուած) հաստեաց զանձինս (նոցա). (Եփր. ծն.։)
ԱՆՁՆ. Մարմին մարդոյ՝ կենդանւոյ կամ մեռելոյ, որպէս բաղկացեալ յամենայն անդամոց. կամ երեւելի մասն նորա. որպէս Իրանք. թէն, կէօվտէ, վիւճիւտ.
Որ մերձենայցէ ի մեռեալ ամենայն անձին մարդոյ (ըստ բազում ձ. եւ յն. ուր քանի մի օրինակք, ի մեռեալ անձն մարդոյ), անսուրբ լիցի. (Թուոց. ՟Ժ՟Թ. 11։)
Գտաւ գլուխ մարդոյ առանց անձին. (Մարթին.։)
Ընդ նմին յարմարեալք որպէս անձն ընդ գլխոյ։ Որպէս գլուխ առանց անձին յարմարութեան ոչ կարէ կրել կենդանութիւն, եւ ոչ անձն առանց գլխոյ. (Շ. ընդհ.։)
Կամէի՝ թէ զբովանդակ անձնս յարուցեալ էր, եւ ոչ զկէսս։ Ըստ իւրաքանչիւր անձին սրբոցն (նահատակելոց) սապատս. (Փարպ.։)
Առշարժումն անձին, առ փոփոխումն գարշապարի։ Կառավարի անձին, բարձումն բազկի. (Նար. ՟Լ՟Ա. ՟Լ՟Բ։)
Ընկալաւ նա բոլորովին անձամբն յաման անդր. (Եւս. պտմ. ՟Ա. 8։)
Զքերովբէիցն զթեւսն տարածեալ ի վերայ գլխոցն եւ բովանդակ անձանցն (իբր մարմնոցն երեւելոց). (Խոսր. պտրգ.։)
Ոմն զգայլոյ կորիւն սնուցանէ, եւ իբր զշան կորիւնս ընդ անձն ականին (տեառն իւրոյ. վըրան ցաթկելով խաղալ) (Եզնիկ.։) (Ա՛յլ է եւ ԱՌՆՈՒԼ կամ ԲԱՌՆԱԼ ԶԱՆՁԱՄԲ, ԸՍՏ ԱՆՁԻՆ. (այս ինքն ի վերայ ինքեան. տե՛ս ի ՟Ա. նշ։)
ԱՆՁՆ, անձինք, կամ ամենայն անձն. մարդ. մարդիկ. ոք. իւրաքանչիւր ոք. այսչափ կամ այնչափ ոգիք. ինսան, հէր քես, ատամ, քիշի, ճան.. ψυχή. anima.
Ամենայն անձն՝ որ ընդ իշխանութեամբ իցէ։ Լինէր ամենայն անձին ահ եւ երկիւղ։ Խախտել զանձինս ձեր. (որ եւ ասի, զոգիս ձեր, կամ զձեզ) եւ այլն։
Ի մի ոք անձն. (Պիտ.։)
Զմեր հոգի եւ զամենայն հաւատացելոց, մանաւանդ զայնոցիկ՝ որք աղօթս ի մէնջ հայցեցին, պարտիմք յանձնել Աստուծոյ. քանզի եւ զայս իսկ սովոր եմք պատասխանել նոցա, Աստուծոյ յանձն. (Խոսր. (իբր ռմկ. ալլահա՛ էմանէթ )։)
ՅԱՆՁՆ Է, եղեւ, եղիցուք. πιστευέται. creditum vel commendatum est. ἑπιγράφεται. adscribitur, refertur. λειπόμενον ἑστι. relictum est. ἑν παρακαταθήκη. in deposito. Լինել յանձնեալ, ապըսպարեալ, աւանդեալ, հաւատացեալ, թողեալ.
Տնտեսութիւն յանձն է ինձ։ Նմա էր յանձն հանել հարկ զաշխարհին։ Գիտիցեն, ում պահեալ կայ եւ յանձն է տեղին։ Յանձն առնեմ զսա քեզ, եւ յանձն լիցի. (՟Ա. Կոր. -Թ. 17։ ՟Բ. Մակ. ՟Դ. 28։ ՟Թ. 24։ Տոբ. ՟ժ. 13։)
Մեծի թագաւորի, որում հասարակ զգուշութիւն յանձն է։ Հարց՝ տղայ մանկանց, եւ շահապաց՝ որբոց հոգաբարձութիւն, եւ արանց՝ կանանց խնամածութիւն՝ յանձն է. (Փիլ. ՟ժ. բան. եւ Փիլ. լիւս.։)
Ոչ է պարտ եւ արժան զգիշեր ամենայն ի քուն կալ առն խորհրդաբերի, որում ժողովուրդք յանձն են, եւ այսքան հոգք. (Պտմ. աղեքս.)
Ամենայն ումեք չար է արբեցութիւն, եւ առաւել իշխանաց՝ որոց ամենայն ինչ յա՛նձն է. (Գէ. ես.)
Յանձն է քեզ պահպանութիւն բանտիս. (Եղիշ. ՟Ը։)
Քահանայութեան յանձն է փրկութիւն եւ խնամ անմահի եւ ապականելոյ անձին. (Սարկ. քհ.)
Զպաշտօնն՝ որ յանձն էր նոցա. (Մծբ. ՟Ժ.՟Դ։)
Քեզ տեառնդ յա՛նձն եղիցուք. (Ժմ.)
Յա՛նձն եղիցուք նորին կամաց. (Շ. խոստ.)
Յանձն եղեալք Սուրբ Հոգւոյն. (Եղիշ. ՟Ա։)
Ի ձեռս քո յանձն առնեմ զհոգի իմ։ Յանձն արար նմա զարս եւ զկանայս։ Յանձն առնէին նոցա ըզկահ։ Բազմաց ումեք յանձն արարեալ եւ ի ձեռն եդեալ. (Սղ. ՟Լ. 6։ Երեմ. ՟Խ. 7։ ՟Խ.՟Ա. 10։ ՟Ա. Մակ. ՟Թ. 35։ ՟Բ. Մակ. ՟Թ. 25։)
Զամենեսին ինձ յանձն արարեալսն ոչ կորուսից. (Նար. ՟Ձ.՟Է։)
Ընտրին դանիէլեանք, եւ առնին յանձն ներքինապետին. (Նախ. դան.)
Եւ συνίστημι, constituo. Առաջի առնել. յանդիման կացուցանել. ընծայեցուցանել.
Յանձն արար զնոսա դահճապետն Յովսէփայ։ Առեալ զՅեսու... արար զնա յանձն։ Յանձն առնեմ ձեզ զՓիբէ զքոյր մեր. (Ծն. ՟Խ. 4։ Թուոց. ՟Ի՟Է. 23։ Հռ. ՟Ժ.՟Զ. 1։)
ՅԱՆՁՆ ԱՌՆՈՒԼ. ἑπιδέχομαι, ἁναδέχομαι, αποδέχομαι, προσέχομαι, suscipio, recipio, accipio, αἰρέω, eligo, ἑπινεύω, innuo, annuo, adsento, συγχωρέω, concedo. Ի վերայ իւր առնուլ. ըստանձնել. ընդունել. զիջանիլ. հաւանել. հաճիլ, տանել. անձը առնել, վըրան առնել.
Յանձն առին ազգք ամենայն ըստ հրամանին արքունի։ Յանձն առ Յովնաթան զառաջնորդութիւն։ Ոչ յանձն առին։ Չառնում յանձն։ Առ յանձն Շմաւոն, եւ հաճեցաւ։ Զաշխատութիւնս զայս յանձն առաք. եւ այլն։
Վասն քո յանձն առին զդժնդակ տանջանս. (Շար. եւ այլն։)
Զերկմտութիւն ժողովրդեանն առ նա յանձն, եւ մատոյց առ Աստուած. (Եփր. ել.)
Այլ գիրն չառնու զայս յանձն։ Յայլ միտս՝ զոր եւ ոչ բանքն իսկ յանձին առնուցուն. (Կիւրղ. ծն.)
Զհոգի իմ դու բորբոքեցեր, եւ ոչ կարեմ յանձն առնուլ զբոց քո. (Կլիմաք.։)
well formed, elegant, handsome, beautiful.
Գեղեցիկ եւ վայելուչ անձամբ. աղուոր. տիլպէր.
Զոր առեալ անձնագեղոյն։ Անձնագեղացն պարսից. (Խոր. ՟Ա. 8։ ՟Գ. 65։)
Զանձնագեղս արտաքոյ այլոցն տրոհեալ։ Զանձնագեղս եւ զվայելուչ երիտասարդն զԱշոտ. (Յհ. կթ.։)
cf. Մաղաս.
Ցամաքի պլղամն, որ առաւելեալ է ի ճաշակելիս ըմպելեացն. (Վրք հց. Բ։)
Ի մազձէն դառն լինի, եւ ի պլղամէն՝ թթու. (Ոսկիփոր։)
Եկն ինձ պլղամ. Ի գիրս առաքին։
Տեսայ փոքրիկ մոնոզոնակ, եւ ունէր պըլոզ իւրըն կընկղակ. առաւօտուն սկըսնոյր մինակ, պաշտէր անուշ քաղցր եղանակ (արտուտ թռչունն). (Շ. առակք։)
idle, lazy, supine, negligent.
Ամենագիւտ հնարք, եւ պղերգաց ձեռնտու ի գործս արդւոյ. (Յճխ. ՟Ծ՟Ա։)
Զօրականք պղերգք, հեշտասէրք. (Խոր. ՟Գ. 68։)
Հարկ է զպղերգին եւ զհակառակաբանին զգորցն օտար համարել յեղբայրութենէ։ զպղերգիցն եւ զհեղգացելոցն յարուցանել զյառաջամտութիւն. (Բրս. հց. եւ Բրս. պհ.։)
Զօրանայ խարդախութիւն չարին ի պղերդսն. (Խոսր.։)
Են պղերգք յամենայն գործս արդարութեան. (Շ. ընդհանր.։)
Իսկ ձեր՝ պղերգ միայն հեղգութեանցն աստանօր պահանջեալ ի բաց ընկեցումն. (Պիտ.։)
Զպատճառն հատից զպղերգից. (Մխ. առակ.։)
lazily, slothfully, supinely.
Ոչ միում իմիք պղերգաբար անհոգութիւն առնել. (Փիլ. այլաբ.։)
Դուքտակաւին նստեալ՝ պղերգաբար հայիք ի գործն. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 19։)
doing shameful or filthy things, immodest, impure, dirty, obscene, lascivious.
Պիղծ առիւծն ի պղծագործ մեղուէն. (Եղիշ. դտ.։)
αἱσχροποιός turpia perpretrans, foedae actionis author, immundus. Գործող պղծութիւն կամ զամօթալիս. զաարագործ. պիղծ եւ անսուրբ.
Զպղծագործ քանանացիսն ոչ ապրեցուցանել. (Նախ. օրին.։)
Փենեհղզ նախանձեցաւ, եւ սպան զպղծագործն. (Կոչ. ՟Ծ՟Գ։)
առաւել զազգս պղծագործ քրմանցն. (Ագաթ.։)
Տացէ զպղծագործն ի ձեռս եպիսկոպոսին. (Կանոն.։)
Սկսաւ բազմանալ ընդ ամենայն աշխարհն այնպիսի պղծագործ խառնակութիւն. (Եղիշ. ՟Գ։)
blaspheming.
Որ խօսի զգործոց պղծութեան. յիշոցատու.
Յամենայն օրինակ մեղաց՝ զոր գործեն մարդիկ՝ ի յիշատակ բերէ պղծագործախօսն. (Կանոն.։)
sacrificing to unclean idols.
Մարդակեր եւ պղծազոհ բարբարոսքն, որ բնակեալ էին յարաբիա. (Հ=Յ. յնվր. ՟Ժ՟Գ.։ եւ Հ. յնվր. ՟Ժ՟Ա.։)
foul-tongued, obscene.
Որ պիղծ է լեզուաւ. մանաւանդ օձն առաջին՝ բանսարկու.
Պտուղս այս քաղցր էր եւ սիրուն, առ ինքն ունէր զմահըն թաքուն. բայց ինձ չասաց պըղծալեզուն, զիս մերկացոյց յանճառ լուսոյն. (Տաղ.։)
full of filth, sunk in nastiness, dirty, impure, lewd.
Որ զհետ մարմնոյ պղծալիցն ցանկութեանց (յն. պղծութեանց) իցեն երթեալ։ Ամենայն պղծալից պաշտամամբքն քովք (յն. գայթագղութեամբք). (՟Բ. Պետ. ՟Բ. 10։ Եզեկ. ՟Է. 11։)
Ապրեցուցեր զմեզ ի պղծալից ժանեաց գազանին։ Պղծալից ազգին քանանցւոր։ Զամենայն զաւակ պղծալից թագաւորացն հեթանոսաց ջնջէր ի միջոյ։ Աւերէր զպղծալից մեհեանս դիւացն. (Ագաթ.։)
Կատարել զհեշտ ցանկութիւն պղծալից գործոյն. (Պիտ.։)
Նախատել զմեզ յանդգնէին պղծալիցն իւրեանց շրթամբք. (Յհ. իմ. պաւլ.։)
Մի տեսցեն աչք մեր կոխան ոտիցպղծալից լեալ զսրբարանս մեր. (Ղեւոնդ.։)
Դիւական պղծալից բազմութեանն զաստուծոյ կարծիսն վարկտնէին. (Կիւրղ. ղկ.։)
Կատարէին զնտնիր եւ զազտեղի նուէրս պղծալիցս. (ՃՃ.։)
Ամբարձեալ զպղծալից ձեռսն ի սրբութիւն. (Արծր. ՟Դ. 9։)
Խորհիս միշտ զչար եւ զպղծալից գործս։ Յայտնեցաւ ժահահոտութիւն պղծալից գարշութեան. (Վրք. հց. ՟Ղ։)
Ոմանք Ի պղծալից եւ յախտաւոր կանանց. (Կանոն.։)
Ոչ գայթագղեցուցին զնա կանայք պղծալիցք գայթագղեցուցիչք։ Զնոսա գլուխն աղջիկն պղծալից՝ սկտեղբ եբարձ. (Եփր. ծն. եւ Եփր. համաբ.։)
Յառ եւ յաւուր սուրբ քաղաքին, զոր պղծալիցքն կոխէին. (Ներս. մոկ.։)
unclean, impure, sacrilegious.
Պղծութեամբ մատուցեալ. անսուրբ.
Գնաց ի տաճար կռոցն յաւուր տօնի պղծամատոյց զոհիցն. (Տէր Իսրայէլ. փետր. ՟Ը.։)
given to filthiness, immodest, impudic, impure.
Սիրող զպղծութիւն.
խորհրդոց սոդոմային, եւ ի գործոց պղծասիրին. (Յս. որդի.։ 2)
to soil, to contaminate, to stain, to spot;
to profane, to pollute, to abuse;
to abhor, to detest, to execrate;
— զկոյս, to violate, to dishonour.
βεβηλόω polluo, profano ἁλισγέω contamino եւ այլն. Պիծ առնել. անպատիւ եւ անսուրբ առնել զսրբեալն աստուծոյ. աղտեղել.
Պահեսջիք զշաբաթս, զի սրբութիւն է այն տեարն եւ ձեզ. պղծեսցէ զնա. մահու մեռցի։ Զձեռին գործին քո մերձեցուցեր ի նա, եւ պղծեալ է ։ Մի պղծեսցես զանուն իմ սուրբ։ զսրբութիւն տեարն պղծեաց։ Մատուցանեք ի սեղան իմ հաց պղծութեան. եւ ասէք. ի՞ր պղծեցաք զնա։ Ամենայն անօթք նոցա պղծեալ էին։ մինչեւ հեթանոսս եւս եմոյծ ի տաճարն եւ պղծեաց զսուրբ տեղիսն։ Որ եւ զտաճարն իսկ կամեցաւ պղծել. եւ այլն։
ՊՂԾԵԼ. βδελύσσομαι abominor. Ընդ պիղծս գրել. պիղծ համարել. գարշելի առնել. գարշելի եւ գարշեցուցանել.
պղծելով պղծեսցես զնոսա. զի նզովեալ է։ Արած բորոտութեան է. եւ տեսցէ քահանայն, եւ պղծեսցէ զնա. (Օր. ՟Է. 26։ Ղեւտ. ՟Ժ՟Գ. 3։)
գիրք ի մեռելոտի մերձենալ՝ պղծեն (այսինքն պղծեալ համարին). (Կիւրղ. ղեւտ.։)
Ապականեցան եւ պղծեցան յանօրէնութեան իւրեանց. (Սղմ. ՟Ժ՟Գ. 1։)
Ինքն զիւր ուխտս պղծէ. (Առակ. ՟Ի՟Ը. 9։)
Պղծել զանձինս նացա յամենայն պղծութիւնս անօրէնութեան. (՟Ա. Մակ. ՟Ա. 51։)
Իբրեւ ապստամբ յօրինացն՝ պղծեալ գարշեցեալ. (՟Բ. Մակ. ՟Է. 8։)
Անարգեաց ... եւ պղծեաց զնոսա բանիւք հպարտութեամբ. (՟Ա. Մակ. ՟Է. 34։)
ՊՂԾԵԼ, μιαίνω, ἑκμιαίνω polluo, inquino, contamino. Ապականել (զկոյս).
Մի պղծիցես զդուստր քո՝ պոռնկեցուցանելով զնա։ Պղծեաց որդի եմովրայ զգինա.եւ այլն։
ՊՂԾԵԼ. μολύνω inquino, polluo. մալակոնել. Շաղաքել. թաթաւել. աղտեղել.
Ձեռք ձեր պղծեալ են արեամբ։ Ամենայն անօթք նոցա պղծեալ էին. (Ես. ՟Ծ՟Թ. 3։ ՟Կ՟Է. 4։)
ՊՂԾԵԼ. որպէս յն. κοινόω . յորմէ լտ. inquino. եւ թ. քէնլֆ. իբրու Հասարակ եւ խառնակ կամ պիղծ ինչ առգնել. որ ի լտ. հասարակօրէն թարգմանի՝ communico. որպէս թէ հասարակ կացուցանել.
ո՛չ որ ինչ մտանէ ընդ բերան՝ պղծէ զմարդ, այլ որ ինչ ելանէ ի բերանոյ՝ այն պղծէ զմարդ։ Անլուալ ձեռօք ուտել ոչ պղծէ զմարդ։ Զոր աստուած սրբեաց՝ դու մի պղծեր։ Զպղծեալսն սրբէր առ ի մարմնոյ սրբութենէ.եւ այլն։
profaner.
Այն՝ որ պղծէ. պղծօղ. եւ Պիղծ կացուցիչ.
Սպանութիւն պղծիչ է սպանողի. (Եփր. ծն.։ 3)
bubble-shaped.
Պղպջակաձեւ ջուրն ի փայլիւն հրոյ կերպարանէր. (Տէր Իսրայէլ. դեկտ. ՟Ժ՟Թ.։)
Պղպջակաձեւ զջուրն ի վեր մղելով՝ յեռանդն հրոյ բարկութեան հողմոյ սաստիկ հնչմամբ. (Ճ. ՟Բ. որ ի Հ. դեկտ. ՟Ը.)
to bubble up, to boil fast, to froth;
to simmer, to be in ebullition.
Հայեցարուք ի պետս ջերմկաց ջուրց, զայնմանէ ասեմ, որ յերկրէ պղպջակէ. (ՃՃ.։)
Յորում բղխէ ականակիտ աղբիւր պղպջակեալ ընդ քարածերպս վիմարդ քարանցն. (Յհ. կթ.։)
to muddy, to disturb, to make turbid, to mix, to mingle;
to thicken;
to disturb, to discompose, to cause trouble, to perplex, to confound, to perturb.
ταράσσω, -ττω turbo, conturbo. Պղտոր առնել զյստակն. խառնակել. ամբոխել. այլայլեր. յուզել, վրդովել.
Հաներ ի ցով զերեսիվարս քո՝ պղտորել զջուրս բազումս։ Առ սմբակ պղտորէիր զջուրսն։ Զջուրսն յմտակի ըմպէիք, եւ զմնացեալն առ ոտն պղտորէիք։ Զջուրսն պղտորեալ ի կճռակաց ձերոց ըմպէին. (Ամբ. ՟Գ.. 15։ Եզեկ. ՟Լ՟Բ. 2։ ՟Լ՟Դ. 18. 19։)
Օդք ջերմայինք պղտորեալք ժանգահոտութեամբ փչէին. (Խոր. ՟Գ. 8։)
Նմանութեամբ եւ ոճով ասի.
Եկայք իջցուք եւ պղտորեսցուք զլեզուս նոցա, եւ ոչ ասաց թէ գնացէք իջէք եւ պղտորեցէք։ Իբրեւ առ հաւասարութիւն գործոյն յայտնի առնէր զպղտորեսցուքն ասելով. (Ագաթ.։)
Այլանդակ եւ հայհոյիչ շարադրութեամբ զբարեպաշտաց պղտորես զլսելիս. (Յհ. իմ. երեւ.։)
Յարուցին կռիւ, եւ պղտորէին զմեծ աշխարհն հայոց. (Բուզ. ՟Դ. 4։)
Ընդէ՞ր զբաղմունք ձանձրութեան պղտորեն զխորհուրդս քո. (Փարպ.։)
Որ զամենայն արար՝ պղտորիցէ զիրաւունս. (Յոբ. ՟Ը. 3։ եւ ՟Լ՟Դ. 12։)
Պղտորեալք վասն չարչարանաց նորա՝ յուսահատեցան վասն փրկչին Իսիւք.։ Խռովեցաւ, (եւ) պղտորեցաւ ի միտս իւր. (Եղիշ. ՟Ը։)
to grow turbid, muddy or thick;
to become confused, disconcerted, to be unsettled, in disorder;
պղտորի երկին, it is getting overcast;
there will be a storm presently;
յականէ աղբերն պղտորեալ է ջուր նորա, the fish begins to stink at the head.
cf. Պտռեմ;
to play on the lyre;
զյօնս ի վեր —, to raise the brows in sign of dissent.
spread throughout, very extended, universal, general;
— ծով, the Ocean;
— օդ, atmosphere.
(իբր լտ. ubique extensus, latissimus, vastissimus յն. պէսպէս). Տարածեալ ընդ ամենայն կողմանս. համայնածաւալ. համասփիռ. լայնատարած. լայնածաւալ. ընդհանու.
Համատարած լոյս, կամ օդ, ջուր, ծովք, անդունդք, լայնութիւն. (Շար.։ Պիտ. ստէպ։ Արծր. ՟Ա. 1։ Շ. այբուբ.։ Եւս. քր. ՟Ա. եւ այլն։)
Վասն համատարած աշխարհի սատակմանն սուգ. (Յճխ. ՟Ժ՟Դ։)
Զբնիկ աշխարհ իւր համատարած զսա մեծ հայք անուանէ. (Յհ. կթ.։)
Համատարած պատուհաս, կամ նեղութիւն. (Մեսր. երէց.։)
Համատարած համատարած. այսինքն հասարակաց, կամ ընդհանրական. (Շար.։)
Ինքն ժամանակն այն զսքանչելիսն յոյժ համատարած առնէր. այսինքն մեծահռչակ. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 20։)
ՀԱՄԱՏԱՐԱԾ. մ. Համօրէն. ընդհանուր. առ հասարակ.
Համատարած գալոց է ջրհեղեղն։ Ուղղափառութիւնն իբրեւ զարեգակն համատարած սփռեցաւ ի հոգիս հաւատացելոց. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Ը։ եւ Սարգ. ՟բ. պետ. ՟Դ։)
Ջուրք, եւ ջուր. զի համատարած ամենայն ջուրց հրամայէ. (Վրդն. ծն.։)
ՀԱՄԱՏԱՐԱԾ. գ. ՀԱՄԱՏԱՐԱԾՈՒԹԻՒՆ κύτος, πέλαγος pelagus, mare altum. Պեղագոս, այսինքն ծով մեծ. խորք. անդունդք.
Իմաստութեամբ նորա տարածեալ է համատարածն. (Յոբ. ՟Ի՟Զ. 12։)
Ի դրունսն որ հանէր ի համատարածն. (Ճ. ՟Ա.։)
Ընդ եգէացւոց եւ ընդ տիւրենացւոց համատարած անցանիցէ անկասկած. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 3։)
Ո՛չ համատարածութիւն ծովուց, եւ ոչ մոլելոց ալեացն վայրենի սրտմտութիւն. (Կիւրղ. ի կոյսն.։)
Նաւորդաց արտաքոյ ալէկոծութեան տեսանելով զհամատարածութիւնն մրմռեալ ծովուն. (Նանայ.։)
composed of the same element or matter.
ὀμόστοιχος ejusdem elementi similis. Որ է ի նոյն տարերաց. համանիւթ. համանման.
Կցորդութիւնքն հակառակիցն, զմիմեանս ունակութիւնքն համատարերցն. (Դիոն. ածայ.։)
Դառնայ ի համատարր հողն, ուստի ստեղծաւ. (Լմբ. ժղ.։)
of the same kind or sort, equal, conformable.
ὀμοειδής ejusdem speciei, generis;
uniformis, conformis. Որ է ի նմին տեսակէ կամ տեսակի. համաձեւ. նոյնակերպ. համանման. համաբուն.
Որոշելով զիւրաքանչիւր անձնաւորութիւն ի համատեսակ անձնաւորութեանց. (Դամասկ.։)
Համատեսակք ելով՝ են համագոյականք (այսինքն բնութենակիցք). (Աթ. ՟Ը։)
Համատեսակօքն ընդ համատեսակացն կամեցաւ մարտնչել։ Նոխազս հաւասարս հասակաւ, եւ համատեսակս. (Պրպմ. ձ։)
Առաջնոցն էութեանց ընտանի եւ համատեսակ։ Համատեսակս ունել կամելով յանձինս ըստ առաքինութեան զանապական պատկերս. (Դիոն.։)
Յայնժամ պատուեալ երեւի իրն, յորժամ առ համատեսակն իւր ասասցի. (Յհ. իմ. երեւ.։)
Մերս եկեղեցի՝ երկնայնւոյն եկեղեցւոյ համատեսակ. (Լմբ. պտրգ. յորմէ եւ Նչ. եզեկ.։)
resembling, similar, like, conform.
ὀμοτύποτος ejusdem formae. Որ ունի զնոյն տիպ կամ զկերպարան. համաձեւ. նման. համանման.
Համատիպ կերպարանօք ձեւացոյց. (Դիոն. երկն.։)
Անուանակիր սուրբ հրեշտակին (մաղաքիաս), եւ համատիպ գեղոյ նորին. (Յիսուս որդի.։)
Աթոռքն ... որոց համատիպք են արքեպիսկոպոսք եւ այլն։ Նմին համատիպ լինել. (Լմբ. պտրգ.։)
Անիրաւ դատաւորին համատիպ գտանիցիս. (Երզն. մտթ.։)
of the same age, coetaneous.
Հաւասարք տիօք, այսինքն ամօք կամ հասակաւ. հասակակիցք.
Գրեթէ համատիք նորին լեալ՝ որդիս ծնանէին. (Եւս. քր. ՟Ա։)
Ելին եւ ի զօրացն պարսից համատիք նոցա. (Խոր. ՟Գ. 37։)
cf. Համատոհմիկ.
Յաղագս սորա եւ համատոհմիցն. (Խոր. ՟Բ. 64։)
Համատոհմից արշակունւոյ. (Շ. խոստ.։)
Աղաղակէին ի ձայն մեծ ի լուր համատոհմիցն (հրէից). (Սարգ. յկ. ՟Ժ՟Ա։)
Ոչ պատկառէ ի համատոհմից (ի մարդկանէ). (Մաշկ.։)
Խանտալով ընդ համատոհմիցս կենդանասէր բազմամարդութիւն։ Յապականութիւն համատոհմիցս յողացաւ. (Պիտ.։)
Ջերմոյ եւ խոնաւոյ եւ հողեղինին նոյնպէս ընդ համատոհմն խառնեալ, եւ այլն. (Նիւս. կազմ.։)
of the same family, related.
Համատոհմիկս ոմանս, եւ ազգակիցս։ Մտերիմ բարեկամացն, եւ համատոհմիկ ազգայնոցն։ Առ ծառայակիցս եւ համատոհմիկս. (Նիւս. կազմ.։ Պիտ.։ Սարկ. քհ.։)
numeral letter.
Թիւ տառից նշանակողաց զթուական հայոց.
Համարագիր թուականին Ողբ էր. (Վրդն. պտմ. այսինքն ի թուին հյ. ՟Ո՟Ղ՟Բ, անցին ողբալի անցք։)
control.
λογόθεσις ratio reddenda. Հատանելն զհամար քննութեան, կամ զիրաւունս, եւզվճիռ իրաւանց.
Գիտեմ եւ զոր վախճանին, եւ զհամարահատին զժամանակ, եւ զանաղերսելի զդատաւորն. (Ոսկ. ՟ժ. կուս.։)
comptroller.
λογιστής ratiocinator, supputator. Որ առնու զհամար. իբր Պահանջօղ, եւ խուզարկու.
Համարն սաստկապահանջ, եւ համարառուն սրտմտեալ. (Վրք. հց. ՟Ի՟Զ։)
Որպէս ընդ ոմանս համարառուս խօսէր. (Կլիմաք.։)
Զի՞նչ ասիցեն մեզ զրպարտօղքն եւ դառինքն, աստուածութեանն համարառուք, ոսոխք գովելեացն. (Ածաբ. ծն.։)
to count, to number, to calculate;
to esteem, to reckon, to consider.
Հայրն իմ համարէ զաւուրս. (Տոբ. ՟Թ. 5։)
Լաւ համարեցին մերկանդամ եւ մազապուրծ ապրիլ. (Երզն. մտթ.։)
reputed, deemed, looked upon as;
ընդ մեռեալս —, thought to be dead;
չ-ն յազգս, not numbered among the nations. without genealogy;
ոչ էր — արծաթ թէ իցի ինչ, silver was made no account of.
frank, free, bold;
plain, sincere, without ceremony;
determined, resolute;
wide, extended;
cf. Համարձակաբար.
εὑρύχωρος latus, liber τολμηρός audax. Համայն արձակ. բացարձակ. ընդարձակ. անարգել. անվեհեր. աներկիւղ. ազատ. յանդուգն. եւ Համարձակութիւն. թոյլտուութիւն. թոյլ տուեալ ինչ. եւ Համարձակելի.
Համարձակ ճանապարհն, որ տանի ի կորուստ. (Մտթ. ՟Է. 13։)
Խնդրէ ինքն համարձակ լինել. (Յհ. ՟Է. 4։)
Ճանապարհ ընդ համարձակ մարդոյ մի՛ երթար. (Սիրաք նոր. ՟Ը. 18։)
Ցանկալի են՝ քո (մեղաւորիդ) աղօթք աստուծոյ՝ քան զսրբոյն եւ զհամարձակին. (Ոսկ. ես.։)
Համարձակ լիցի գնալ ընդ նա եւ ագելոյն. յն. մինչեւ անցանել ընդ նա ագանելեօք. (Ես. ՟Ժ՟Ա. 15։)
Ոչ ումեք համարձակ արար (յն. (թոյլ ետ) մեղանչել. Սիրաք հին. ՟Ժ՟Ե. 21։)
Զամենայն իշխանութիւն համարձակ արար նմա. յն. յանձն արար բոլորովին. (Եւս. քր. ՟Ա։)
Չէ՛ նմա համարձակ ի քուն մտանել. յն. չէ՛ որ թողու. (Ժղ. ՟Ե. 11։)
Եթէ բարեգործաց չէ՛ համարձակ զայլս դատել, ո՛րչափ եւս առաւել յանցաւորաց. (Ոսկ. մտթ. 11։)
ՀԱՄԱՐՁԱԿ. մ. παρρησίᾳ cum fiducia, fidenter, libere, palam Արձակաբար. ազատաբար. աներկեղաբար. անխափան. վստահութեամբ. յայտնապէս. բաց.
Համարձակ խօսել, կամ ասել, շրջիլ, մտանել, տեսանել, մարտնչել, մեռանել, եւ այլն. (ստէպ ի սուրբ գիրս։)
Անտի համարձակ եկաք, եւ աստի գաղտ արձակէ զմեզ. (Շ. մտթ.։)
plain-spoken, frank, open-hearted, ingenuous;
frankly, openly, freely, ingenuously, without reserve.
Ո՛վ տէր, մի՛ կշիամբեցայց վասն համարձակաբարբառ քեզ խօսելոյս. (Լմբ. պտրգ.։)
seeing clearly, penetrating, perspicacious.
Կաշառ կուրացուցանէ զաչս համարձակահայեցաց. յն. լոկ, հայեցողաց, կամ տեսողաց. (Ել. ՟Ի՟Գ. 8։)
Համարձակահայեաց լինելով մեք ի նոսա. (Յհ. իմ. եկեղ.։)
cf. Համարձակ.
Համարձակապէս մտանել, կամ գրել, խրատել, յիշել, առաջի կալ, գլուխ ամբառնալ, հայել, խոստովանել զքրիստոս. (Ոսկ. յհ. Պիտ.։ Յհ. իմ. երեւ.։ Խոսր. Նար. ՟Հ՟Ե։ Շ. բարձր.։ Հ=Յ. հոկտ. ՟Լ՟Ա.։)
cf. Համարձակահայեաց.
Համարձակատես լինել փառաց մեծին աստուծոյ. (Ոսկ. յհ. յիշատ.։)
emboldening.
Որ տայ համարձակութիւն. թողացուցիչ. երես տուօղ.
Կամակից եղեւ հօրն, եւ համարձակիչ չարին. (Եզնիկ.։)
produced from the same root;
innate, inborn.
Որ է նմին արմատոյ. տնկակից։ (Ճ. ՟Ա.։)
reckoner, arithmetician.
Թուօղ. թուաբան. եւ Աստեղաբաշխ կամ մաթեմատիկոս. րախամ՝ հիսապ գիտցօղ.
Արար զնոսա երկրաչափս, երաժիշտս, համարողս. (Լմբ. պտրգ.։)
Գոյր այր փառաւոր եւ համարող յաշխարհին չորրորդ հայոց քրիստոսատուր անուն. (Շիր. յղ. կենաց իւրոց.։)
Առաւել մակդիր եղեալ նորին Շիրակացւոյ. զի այլեւայլ գործք նորա այսպէս մակագրին,
Անանիայի շիրակայնւոյ համարողի։
having the same trade or calling;
fellow-craftsman.
Եւ վասն զի համարուեստ էր, եղեւ առ նոսա եւ գործէր. (Գծ. ՟Ի՟Ը. 3։)
Զի զարհուրեալ համարուեստքն սորա (վնասապարտ բժշկի) ահիւ տանջանաց, մի՛ զմահու, այլ զկենացն զեղուսցեն պտուղ. (Պիտ.։)
Ոչ սիքացեալ քան զպատուակիցս, ոչ ուռուցեալ քան զհամարուեստս. (Սկեւռ. աղ.։)
Բնաւորեալ է ախտ նախանձու առ պատուակիցս եւ համարուեստս միշտ բուսանել. (Սկեւռ. լմբ.։)
of the same race or family;
homogeneous.
ՀԱՄԱՑԵՂ ὀμόφυλος contribulis, gentilis որ եւ ՀՈՄԱՑԵՂ. Որ է ի նմին ցեղէ. համատոհմ. համազգի. ազգակից՝ մերձաւոր կամ հեռաւոր յամենայն կարգի.
Ուր ազգք իր, եւ համացեղքն են։ Իւր ժողովուրդ անուանէ վասն համացեղ լինելոյն ամենայն հեթանոսաց. (Լմբ. պտրգ. եւ Լմբ. սղ.։)
Եւ զի՞նչ տեղի կորանացն՝ իւրոց համացեղիցն կացոյց (գողիաթ). (Պիտ.։)
Զնորին համացեղն զսուրբն յակովբ. (Ճ. ՟Ա.։)
Ոչ միայն իւր ինքեան առնել խաղաղութիւն, այլեւ համացեղիցն եւս (մարդկան). (Սարգ. ՟ա. պետր. ՟Է։)
Հեշտութիւն եւ զարմացումն համացեղիցն, արհաւիրք եւ հիացումն հալածչացն. (Ածաբ. մակաբ.։)
Թէ զհայրն քո ատեցին, եւ զքեզ ընդ նմա, ո՞վ անսասցէ մեզ համացեղիցիս (ի մէջ մարդկան)։ Զի՞նչ. թէ՝ եւ ի համացեղիցն (մերձաւորաց թշնամանեալ լինիմք. (Ոսկ. յհ. ՟Բ. 30. 32։)
of equal glory or honour.
ὀμόδοξος pari gloria praeditus. Յաստուածայինս՝ որպէս Հաւասար փառօք. ունօղ զմի եւ զնոյն փառս. փառակից.
Համափառ ունիմ զերեսեանն, եւ նոյն արարչութեամբ. (Նար. ՟Լ՟Գ։)
Ի ձեռն համափառն որդւոյ։ Զհոգին համափառ. (Լմբ. պտրգ.։)
Յամօթ լիցին այնոքիկ, որ զհաճոյն եւ զհամափառ վկայեալն (ի հօրէ՝) վկային հակառակ ուսուցանեն. (Շ. ՟ա. յհ. ՟Ձ՟Է։)
Համափառ երրորդութիւն, եւ միաբուն աստուածութիւն. (Վրդն. պտմ.։)
Ի մարդկայինս, Զուգապատիւ, կամ նոյնպէս փառաւոր.
Սոքա պատրիարգունք համափառք եւ համափառք են. (Ոսկիփոր.։)
Պենտակոստէն՝ երկրորդ է (տօն) յետ զատկին, եւ այլոցն համափառ. (Տօնակ.։)
ՀԱՄԱՓԱՌ. ըստ յն. ոճոյ. նաեւ Համամիտ. միաբան. ուղղափառ. ὀμόδοξος qui ejusdem opinionis ets.
Ի տեղի նորա զդիմոփիղոս արիոսքն առնէին, իսկ համափառացն զեւագրիոս ոմն. (Սոկր.։)
Ամենեքին միաբանեցան, եւ համափառս գրեցին. (Երզն. մտթ.։)
Կոչէ զբարեկամս եւ զդրացիս իւր, զհամափառ եւ զզուգահաւասար հոգիս. (Մեկն. ղկ.։)
like a child, childishly.
Համբակաբար՝ ոչինչ յարգէ պատանին. (Փիլ. լին. ՟Դ. 152։)
to warehouse;
to provide, to furnish food, to victual, to revictual, to lay in a stock of, to store;
to lay by, to hold in reserve, to amass, to gather, to treasure up.
Համբարել զիմաստից պտուղս, կամ յոյս բարի առ ի հանդերձեալսն։ Իւրումն համբարէր ազգի (զմեծութիւն). (Պիտ.։)
ՀԱՄԲԱՐԵՄ ἁποτίθημι, ἑντίθημι, τίθημι repono, recondo. կր. κεῖμαι, ἁπόκειμαι situs sum եւ այլն. որ եւ ԱՄԲԱՐԵԼ. Ժողովել համբարս կամ ի համբարս. մթերել. գանձել. պատրաստել, պահել. ժողվել, դիզել.
Համբարեաց կերակուրս ի քաղաքս։ Համբարեաց ի նմա. (Ծն. ՟Խ՟Ա. 48. 49։)
Ունիս բազում բարութիւնս համբարեալ ամաց բազմոց. (Ղկ. ՟Ժ՟Բ. 19։)
Համբարեալ կայցէ քեզ ի ժամանակս թշնամեաց յօր մարտի. (Յոբ. ՟Լ՟Ը. 23։)
Նաւ գործել, եւ համբարել ի ներքս ռոճիկս եւ ըմպելիս. (Եւս. քր. ՟Ա։)
Ոչ համբարի ի գանձ տէրունի։ Ոչ համբարեցի նշխարս պաշարաց ի յուղին անեզրական։ Համբարեալ կան անբաւութիւնք (երախտեաց). (Նար.։)
messenger, newsbringer.
Որ բերէ զհամբաւ. բանբեր. խապար բերօղ.
Ոչ փախստեայ համբաւաբեր լիւդացւոցն թողեալ. (Խոր. ՟Բ. 13։)
having a name worthy of envy, famous, renowned, far-famed.
Սպանումն աբէլի համբաւաւոր էր ի մէջ ժողովրդեանն նոցա. (Եփր. եբր.։)
to celebrate, to sing the praises of, to praise;
to make public, to divulge, to let out, to noise or rumour abroad, to publish, to make known every where.
Զմեղս իւրեանց՝ սմա՛ համբաւէին. (Լմբ. ստիպ.։)
Զզօրութիւնս նորա՝ դիւացն համբաւեցին։ Դիւաց համբաւեն զգործս աստուծոյ. (Իգն.։)
διαφημίζω spargo famam, divulgo. Հանել տարածել զհամբաւ կամ զլուր. հռչակել. չավ ընել.
Համբաւեցին զնա կնդ ամենայն երկիրն ընդ այն. (Մտթ. ՟Թ. 31։)
Զոր չարեացն արարիչ համբաւեն. (Եզնիկ.։)
Զերակլայն համբաւեն առնել խարդաւանս։ Ընդհանուր համբաւեալ։ Համբաւեալ հռչակի. (Պիտ.։)
Հռչակեալ համբաւեցաւ անուն նորա. (Զքր. կթ.։)
Զորմէ համբաւեն լինել եւ այլն. (Յհ. կթ.։)
Ընդ առաջնորդն դիւաց դաշնաւոր զնա համբաւէին. (Բրսղ. մրկ.։)
Ընդէ՞ր համբաւեցայց զգայական՝ զիմաստիցս դրունս փակեալ։ Ի համբաւելն զքեզ կորուսեալ եւ գողացեալ. (Նար. ՟Ի՟Ա. ՟Լ՟Զ։)
Սակայն զամենայն՝ ուղեղ համբաւեաց. (Պղատ. օրին.) այս ինքն ուղեղ կոչմամբ վերաձայնեաց։
patient, suffering, enduring.
Համբերութեամբ տարեալ. սիրով կրեալ կամ կրօղ. երկայնամիտ ոգւով տոկացեալ.
Համբերատար ժուժկալութիւն (փրկչին, եւ վկայից). (Ագաթ.։ Շ. յկ. ՟Բ։ Լմբ. իմ.։ Ճ։ Հ=Յ. յունիս. ՟Բ.։)
patient, enduring.
Որպէս օրէն է համբերողաց. (՟Բ. Մակ. ՟Զ. 40։)
Ահաւասիկ երանեմք համբերողաց. (Յկ. ՟Ե. 11։)
Համբերողացն նախատիպ երանելին յովբ. (Յհ. իմ. ատ.։)
Ոչ եթէ որում չգտանին պիտոյքն՝ համբերօղ է, այլ որ յաննախանձելի (այսինքն յառատ) վայելչութիւնսն է, եւ չարեացն համբերէ. (Բրս. ՟խ. մկ.։)
fond of kissing;
kisser;
fond of peace, pacific.
Որ սիրէ զհամբոյր՝ այսինքն զընտանութիւն սիրոյ. բարեսէր. մարդասէր. բարեմոյն. մտերիմ սիրով.
Ազգասէրք եւս ի յարենիցն էին, եւ համբուրասէրք։ Քաղաքասէրք ելով միշտ, եւ համբուրասէրք. (Պիտ.։)
flavorous, savoury, sweet, delicious.
εὕχυμος sapidus. Որ ունի զհամ ախորժ եւ զօրաւոր. անոյշ, քաղցր, իրօք կամ նմանութեամբ. համով.
Ճաշակաւն քաղցր եւ համեղ. (Շ. բարձր.։)
Համեղ ողկոյզ։ Համեղ մարմնովն քաղցրացոյց զճաշակացն զդառնութիւն. (Շար.։)
Համեղ պարարտութիւն. (Պիտ.։)
Զճաշակ համեղ գիտութեանս ջամբել անձին. (Լմբ. համբ.։)
Տաղ համեղ. (Գանձ.։)